alma morena

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

2011-06-06T07:03:00.000-07:00

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι που ζούσε σε μια μακρινή χώρα της Ανατολής. Έμοιαζε σαν όλα τα αγόρια της ηλικίας του. Πίστευε ότι ποτέ δεν θα το πλησίαζε ο θάνατος, ότι μπορούσε να τα κάνει όλα και ήθελε να τα μάθει όλα.

Το αγόρι ζούσε σ' ένα πολύ μικρό χωριό, όπου οι άνθρωποι ελάχιστα γνώριζαν για τα “θαύματα της τεχνολογίας”. Ήταν ζήτημα αν περνούσε απ' το χωριό του μια φορά το χρόνο αυτοκίνητο. Όλες οι δουλειές γινόταν με ζώα και με κάρα. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και οι γονείς του δεν είχαν πάει ποτέ σχολείο. Ο πατέρας του ήξερε ό,τι είχε μάθει από τον πατέρα του και απ' τον παππού του και φυσικά τη ζωή τους καθόριζαν τα ιερά βιβλία. Ο πατέρας του το μόνο που μπορούσε να του μάθει ήταν η δουλειά του και όσα έλεγαν τα ιερά βιβλία της πίστης του.

Μια μέρα το αγόρι γύρισε από το σχολείο ξαναμμένο και ενθουσιασμένο. Ο πατέρας του το κοίταξε και το ρώτησε τί του είχε συμβεί.

-Πατέρα, καλέ μου πατέρα συνέβη κάτι συγκλονιστικό, ανεπανάληπτο, μαγικό!

-Σ' ακούω, του είπε ο πατέρας του, αλλά να μην μας πάρει το βράδυ γιατί έχουμε ένα σωρό δουλειές να κάνουμε!

-Πατέρα μου, οι αμερικανοί έστειλαν ένα διαστημόπλοιο στον ουρανό κι ένας άνθρωπος, ένας αστροναύτης, πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι!

-Δε ντρέπεσαι να ξεστομίζεις τέτοια ψέματα; ρώτησε ο πατέρας του κοιτώντας το μικρό αγόρι κατάματα με ένα βλέμμα παγωμένο. -Κανείς και τίποτε δεν μπορεί να πατήσει πάνω στο φωτεινό πρόσωπο του Θεού, συνέχισε. -Δεν αμάρτησες μόνο επειδή τόλμησες να πεις σε μένα ένα τέτοιο ψέμα, αλλά και ενώπιον του Θεού. Ζήτα αμέσως συγγνώμη από μένα και στη συνέχεια προσευχήσου για να σε συγχωρήσει ο Θεός. Ο πατέρας ήταν κατηγορηματικός. Αυτά ήταν τα λόγια του, αφού αυτά πίστευε.

Το αγόρι κοίταξε στα μάτια τον πατέρα του και πατώντας τα πόδια του στέρεα στο έδαφος είπε: -Πατέρα δε λέω ψέματα. Ο δάσκαλος, μας το είπε στο σχολείο. Οι αμερικανοί έδειξαν και φωτογραφίες του αστροναύτη. Τις έχει δει όλος ο κόσμος! Επέμενε.

-Ντροπή σου, φώναξε ο πατέρας. Λέγοντάς μου πιο πολλά ψέματα δεν κάνουν αλήθεια το αρχικό σου ψέμα. Πάψε να ντροπιάζεις το σπίτι μας και να γεμίζεις φόβο την καρδιά μου. Πάρε πίσω αμέσως τα ψέματά σου γιέ μου, τώρα αμέσως. -Πατέρα δε λέω ψέματα. Ο άνθρωπος περπάτησε στο φεγγάρι και μπορώ να στο αποδείξω, φώναξε το αγόρι.

Αυτό ήταν ο χωρικός δεν μπορούσε να ακούει άλλο το παιδί του, άρπαξε ένα ξύλο, το σήκωσε ψηλά στον ουρανό και φώναξε: -Παντοδύναμε Θεέ, σε ικετεύω κάνε ο γιός μου να καταλάβει το λάθος του. Μετά άρχισε να χτυπά το αγόρι, όπως ακριβώς έκανε ο πατέρας του στον ίδιο όταν έκανε κάποιο λάθος. Συνέχισε να το χτυπά μέχρι που το αγόρι άρχισε να κλαίει δυνατά. Η τιμωρία σταμάτησε όταν ο πατέρας δεν μπορούσε πια ν΄ακούει τις φωνές του παιδιού του.

Μετά ο πατέρας άπλωσε το χέρι του, για να το φιλήσει το αγόρι, σύμφωνα με το παλιό έθιμο του σεβασμού του γιου προς τον πατέρα. Η καρδιά, όμως, του αγοριού ήταν κρύα και το ίδιο παρέμειναν και τα χείλη του.

Τις επόμενες ημέρες το αγόρι δεν πήγε στο σχολείο. Όταν ξανακάθισε στο θρανίο του, ο δάσκαλος το ρώτησε για το λόγο της απουσίας του και το αγόρι του απάντησε -Δάσκαλε ο πατέρας μου λέει ότι είναι αδύνατον ο άνθρωπος να περπατήσει στο φεγγάρι. Το φεγγάρι, λέει, είναι το άγιο φως από το πρόσωπο του Θεού και είναι αμαρτία να λέμε τέτοια πράγματα και μάλιστα εγώ που του τα είπα δεν θα περάσω την πόρτα του Παραδείσου. Ο δάσκαλος κοίταξε με λύπη τα δακρυσμένα μάτια του αγοριού και το ρώτησε: -Τί άλλο είπε ο πατέρας σου; -Τίποτε, είπε το αγόρι, με τιμώρησε και με έβαλε να προσευχηθώ στο Θεό, για να με συγχωρήσει για την βλαστήμια που ξεστόμισα. Όμως όταν προσευχόμουν στο Θεό είπα κάτι τρομερό. Είπα ότι δεν αγαπάω τον πατέρα μου, είπε το αγόρι και ξέσπασε σε λυγμούς. Ο δάσκαλος το άφησε να κλάψει μέχρι να ηρεμήσει η καρδιά του.

Σε λίγο το αγόρι σήκωσε το χέρι του και ρώτησε το δάσκαλο :-Πες μου δάσκαλε υπάρχει περίπτπωση στον ουρανό να βρίσκονται κι άλλα φεγγάρια;

Ο δάσκαλος στην αρχή ξαφνιάστηκε, αλλά στη συνέχεια χαμογέλασε και απάντησε: -Υπάρχει μόνο ένα φεγγάρι που γυρίζει γύρω από τη Γη μας. Όμως αυτό το φεγγάρι είναι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο που το βλέπει. Κάποιος που ποτέ δεν κοιτάζει ψηλά, δεν θα το δει ποτέ. Γι' αυτόν το φεγγάρι δεν υπάρχει! Κάποιος άλλος, που το θαυμάζει μόνο όταν έχει πανσέληνο, νομίζει ότι το φεγγάρι είναι ένας ασημένιος δίσκος. Αν ένας άλλος το βλέπει καθώς ανατέλλει ανάμεσα από τα χρυσαφένια σπαρτά, θα το νομίζει μια χρυσή μπάλα. Κι ένας άλλος, ίσως μελετά το φεγγάρι με το τηλεσκόπιο. Γι' αυτόν το φεγγάρι δεν είναι παρά βουνά, κρατήρες και παντέρημες κοιλάδες σκεπασμένες με το παχύ στρώμα της φεγγαρόσκονης. Γι' αυτό η απάντηση στην ερώτησή σου είναι και ναι και όχι. Γιατί στη πραγματικότητα το φεγγάρι είναι όλα αυτά τα πράγματα μαζί.
Ναι και όχι; Πως μπορούσε κάτι να είναι και να μην είναι; Δεν πρέπει τα πράγματα ή να είναι ή να μην είναι; Το αγόρι έμεινε ξάγρυπνο νύχτες πολλές, κοιτάζοντας από το παράθυρό του το φεγγάρι και παρατηρώντας το να διασχίσει τον ουρανό.

Μια νύχτα ο πατέρας του το είδε να ξαγρυπνά και το ρώτησε: -Γιατί δεν κοιμάσαι; Πήγαινε γρήγορα στο κρεβάτι σου! Το αγόρι δεν σάλεψε καθόλου και ρώτησε τον πατέρα του: -Πες μου πατέρα. Όταν κοιτάς το φεγγάρι τί βλέπεις; Ο πατέρας κάθισε δίπλα στο γιό του και κοίταξε τον ουρανό. -Βλέπω την αντανάκλαση του άγιου προσώπου του Θεού. Βλέπω τόση ομορφιά, που μόνον ο Θεός μπορεί να φτιάξει και τέτοιο μεγαλείο που κανείς δεν μπορεί να σπιλώσει. Βλέπω ελπίδα για την ψυχή μου και για την ψυχή του γιού μου, κι ας έκανε λάθος και μπέρδεψε με το φεγγάρι με έναν βράχο πάνω στον οποίον μπορείς να σκαρφαλώσεις. Με την άκρη του ματιού του το αγόρι κοίταζε το πρόσωπο του πατέρου και τότε είδε στα μάτια του να λάμπουν δυό σταγόνες στο φως του φεγγαριού. Ποτέ άλλωτε δεν είχει δει τον πατέρα του έτσι. Κοίταζε τόσο επίμονα το πρόσωπο του πατέρα του, μέχρι που είδε το φεγγάρι μέσα από τα μάτια του. Είδε το λαμπερό πρόσωπο του Θεού. Το φεγγάρι πια φώτιζε πιο πολύ κι απ' τον ήλιο.

Στο τέλος το αγόρι ψιθύρισε: -Πατέρα, σε παρακαλώ άκουσέ με και μη μου θυμώσεις. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, ούτε θέλω να νιώσω ότι είμαι ανάξιος της αγάπης σου. Νομίζω ότι έκανες λάθος που με τιμώρησες, γιατί έτσι μ' έκανες να κλείσω σφιχτά τα μάτια μου. Και πώς να δω την αλήθεια με τα μάτια μου σφραγισμένα; Μόνο τώρα που νιώθω πάλι κοντά σου μπορώ να δω και μάθω περισσότερα.
Το αγόρι πήρε το χέρι του πατέρα του και το φίλησε με σεβασμό.
-Τι σημαίνουν αυτά; ρώτησε ο πατέρας. -Τι έγινε και ο γιος μου νομίζει ότι μπορεί να πει στον πατέρα του τί είναι λάθος και τί είναι σωστό; -Μόνο αυτό, απάντησε το αγόρι, το αποψινό βράδυ -που θα το θυμάμαι σ' όλη μου τη ζωή- μπόρεσα και είδα τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου. Και έτσι, αν και είναι αλήθεια ότι ένας άνθρωπος περπάτησε πάνω σ' ένα μακρινό βράχο, είναι επίσης αλήθεια ότι κανείς άνθρωπος δεν περπάτησε ποτέ στο φεγγάρι του πατέρα μου!

Μια αληθινή ιστορία

2011-01-02T22:25:00.000-08:00

Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε ένα σκυλάκι, που πολύ γρήγορα το πήραν από τη μαμά του και το πέταξαν στο δρόμο. Μόνο, φοβισμένο, πεινασμένο παρακαλούσε να βρεθεί κάποιος να του δώσει λίγο φαγάκι, λίγο νερό κι ένα χάδι. Τίποτε όμως! 'Οσο κι αν προσευχόταν δεν βρισκόταν κάποια ευγενική ψυχή να το προσέξει.
Μια μέρα, ήρθαν κάποιοι άνθρωποι με ένα αυτοκίνητο και το μάζεψαν, το πήγαν σε ένα μέρος που υπήρχαν κι άλλα σκυλάκια που ζούσαν μέσα σε κλουβιά. Όπως έμαθε από ένα μικρό που βρισκόταν στο διπλανό κλουβί εκεί ήταν το κυνοκομείο του Δήμου, δηλαδή να μην περίμενε και πολλά γιατί θα του έδιναν φαγητό, θα του έκαναν εμβόλια, θα τον στείρωναν κι αν ήταν τυχερός θα τον υιοθετούσε κάποιος διαφορετικά θα τον γύριζαν στο μέρος απ' όπου τον μάζεψαν. “Φίλε να κάνεις το σταυρό σου να βρεθεί κάποιος να σε υιοθετήσει γιατί διαφορετικά...”.
“Διαφορετικά τί;” ρώτησε το σκυλάκι με αγωνία. “Διαφορετικά θα πεθάνεις μόνος σου στους δρόμους χωρίς να μάθει κανείς ότι υπήρξες”, είπε ο άλλος και πήγε στην άλλη άκρη του κλουβιού.
Δεν ήθελε να τον πιστέψει. Δεν μπορεί να μην υπάρχει λίγη αγάπη και γι αυτόν στον κόσμο. Κι όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως του τα είπε ο άλλος. Ο σκυλάκος έμεινε στα “αζήτητα” και στη συνέχεια μια μέρα κατέληξε πίσω στους δρόμους. Μόνος, φοβισμένος και πεινασμένος. Τον κυνηγούσαν κι αναγκάστηκε να κρύβεται σε οικοδομές, εκεί έπεσε στο τσιμέντο και είχε ένα έγκαυμα στην κοιλίτσα του που τον πονούσε.
Πεινασμένος, παγωμένος απ' το κρύο και πονώντας βγήκε μια μέρα του Δεκέμβρη στο δρόμο να ψάξει στα σκουπίδια μήπως και βρει κάτι να φάει. Έκανε κρύο και πεινούσε πολύ. Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Δεν ήξερε τί ακριβώς ήταν αυτό, γιατί δεν είχε ξαναζήσει γιορτές, δεν είχε συμπληρώσει τον πρώτο χρόνο της ζωής του. Καθώς έψαχνε για κάτι φαγώσιμο βρήκε μια ευγενική κυρία στο δρόμο που του έδωσε κάτι να φάει. Η καρδιά του αναπήδησε. Σε λίγο έφτασε κι άλλη μια κυρία τον χάϊδεψε και του έδωσε κι αυτή φαγητό.
Μόλις είδε τη δεύτερη κυρία αμέσως σκέφτηκε “εσύ θα γίνεις η μαμά μου! Σε παρακαλώ!” κι άρχισε να της κάνει νάζια και παιχνίδια. Οι δύο κυρίες όμως έφυγαν και τον άφησαν μόνο του. “Σε παρακαλώ μην μ' αφήνεις μόνο” φώναξε. Η ώρα πέρασε, αλλά καμιά από τις δύο γυναίκες δεν φαινόταν. “Σε παρακαλώ έλα να με πάρεις” ξαναφώναξε! Απάντηση καμιά, αλλά δεν έφυγε έμεινε εκεί και περίμενε. Βαθειά μέσα στην καρδιά του πίστευε ότι όπου νάναι θα γυρίσουν και θα τον πάρουν. Κουλουριάστηκε σε ένα παλιό στρώμα που βρήκε πεταμένο και περίμενε!
Ξαφνικά εμφανίστηκαν οι δύο κυρίες κι αυτή που είχε διαλέξει για μαμά του του έκανε νόημα “έλα μαζί μας”. Δεν χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα! Τρέχοντας έτρεξε πίσω τους. Μπήκαν μέσα στο σπίτι. Ω! Τί γλυκειά ζέστη και μύριζε φαγητό! Τον έπλυναν, του καθάρισαν την πληγή και την περιποιήθηκαν πρόχειρα. Του έδωσαν φαγητό και τον έβαλαν να κοιμηθεί σε μια μαλακή μαξιλάρα. Πόσο ωραία είναι να κοιμάσαι χωρίς να κρυώνεις, με γεμάτο στομάχι και στα ζεστά!
Το πρωϊ του έβαλαν ένα ωραίο λουρί, τον είδε ο γιατρός και το κυριότερο του έδωσαν όνομα! Τον είπαν Πίππιν! Λίγες ώρες μετά οι δύο κυρίες πήραν τα “προικιά” του και τον ίδιο και βγήκαν απ' το σπίτι. “Αμάν που πάμε;” αναρωτήθηκε, αλλά λίγα λεπτά αργότερα έμαθε. Μπήκαν σ' ένα σπίτι όπου υπήρχε ένα ψηλό αγόρι κι ένα μαύρο σκυλάκι.
Ο Πίππιν πλησίασε με σκυμένο κεφάλι και το άλλο σκυλάκι τον πλησίασε, του έδωσε ένα πεταχτό φιλί στη μύτη και του είπε : “καλωσόρισες μικρέ! Με λένε Χουάν. Ο ψηλός άνθρωπος είναι ο μεγάλος μου αδελφός κι εσύ θα είσαι ο μικρότερος!” “Με λένε Πίππιν και με βρήκαν χθες το βράδυ στο δρόμο”, απάντησε ο μικρός.
“Μην ανησυχείς και μένα απ' το δρόμο με μάζεψαν. Εδώ είναι καλά! Χάδια, αγάπη, φαγητό και βόλτες”
Πραγματικά το σπίτι και η οικογένεια ήταν όπως τα είπε ο Χουάν. Έβλεπαν τακτικά και τη Λίζα, την τετράποδη αγαπημένη του Χουάν, αλλά και τη μαμά της. Όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρι που μια μέρα ο Πίππιν αρρώστησε. Οι εξετάσεις είπαν ότι ήταν πολύ πολύ άρρωστος. Ο μεγαλύτερος κλέφτης όλων των εποχών ξαφνικά δεν είχε όρεξη για φαγητό. Η γιατρός είπε ότι η κατάσταση είναι σοβαρή θα χρειαστεί πολλή φροντίδα, ειδική τροφή και θεραπείες. “Δεν με νοιάζει τίποτε. Θα κάνουμε ό,τι πρέπει και θα του χαρίσουμε αγάπη για όσο καιρό είναι μαζί μας”, είπε η μαμά και αμέσως συμφώνησαν ο μεγάλος αδελφός και ο Χουάν. Η μαμά και ο μεγάλος αδελφός του έδιναν φαγητό πολλές φορές την ημέρα, τα φάρμακά του στην ώρα τους και ο Χουάν τον κρατούσε αγκαλιά και τον παρηγορούσε όταν αισθανόταν άσχημα. “Σε παρακαλώ κάνε κουράγιο” του έλεγε η μαμά και τον χάϊδευε. “Γρήγορα φάε το φαϊ σου” του έλεγε ο Χουάν και του έδινε φιλάκια. Ο καιρός πέρασε και ο Πίππιν καλυτέρεψε. Ωστόσο, η οικογένεια ήξερε ότι η κατάστασή του ήταν σοβαρή. Είχαν πρόβλημα τα νεφρά, είπε η γιατρός
. “Θα τον φροντίσουμε μέχρι το τέλος”, έλεγε η οικογένεια.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Τέσσερα ευτυχισμένα χρόνια που ο Πίππιν έζησε με την οικογένειά του, αλλά η ασθένεια ήταν πιο δυνατή απ΄αυτόν. Γνωστοί γιατροί που τον εξέτασαν έλεγαν ότι ήταν ένα θαύμα που ζει! “Η αγάπη κάνει θαύματα”, είχε πει στη μαμά ένας από τους γιατρούς στους οποίους τον πήγε και ήταν ειδικός για τις βαρειές ασθένειες. “Το ξέρω ότι δεν θα τον έχω για πολύ μαζί μου”, του απάντησε η μαμά, “αλλά θέλω να φύγει κοντά μας και χωρίς φόβο. Στο σπίτι του, κοντά μας”.
Έφτασε το φθινόπωρο. Ο Πίππιν πάλι δεν αισθανόταν καλά. Οι θεραπείες, οι οροί, τα φάρμακα δεν απέδιδαν. “Έρχεται το τέλος” είπε στη μαμά ο γιατρός. “Θα φύγει όταν έρθει η ώρα, στο σπίτι του”, απάντησε η μαμά.
Ξέχασα να σας πω ότι η οικογένεια είχε αποκτήσει άλλα δύο μέλη τον Άρη και τον Όλιβερ και δύο νέους φίλους στο νέο τους σπίτι τον Κανέλλο και τον Μαυρούλη. Κάθε μέρα έπαιζαν όλοι μαζί εκτός από τον Άρη, ο οποίος μάλωνε με όλους. Ο Πίππιν άρχισε να μην μπορεί να περπατήσει καλά. Τότε ερχόταν ο Χουάν και τον σήκωνε για να τον βγάλει έξω και η μαμά τον έπαιρνε αγκαλιά και τον έβγαζε στα μέρη που πήγαιναν βόλτες όταν ήταν καλά. Κάθε μέρα ερχόταν ο γιατρός. Είχε μάθει στη μαμά να κάνει ορό στον Πίππιν για να μπορούν να λειτουργούν τα νεφρά του. Κάθε μέρα η μαμά τον σκέπαζε με την κουβερτούλα του, τον έπαιρνε αγκαλιά και τον πήγαινε στα μέρη που πριν λίγους μήνες του άρεσε να τρέχει και να μυρίζει. Ποτέ δεν έμεινε μόνος του. Η μαμά και ο μεγάλος αδελφός του τον πρόσεχαν με βάρδιες! Μέχρι που έφτασε η 3η Νοέμβρη. Κι εκείνο το πρωϊ τον είδε ο γιατρός. “Φεύγει δυστυχώς” είπε στη μαμά. Εκείνη τον πήρε αγκαλιά και τον έβγαλε για λίγο έξω μια μικρή βόλτα. Η τελευταία.
Γύρισαν στο σπίτι του έστρωσε στο παγκάκι που του άρεσε να ξαπλώνει. Τον σκέπασε και κάθισε δίπλα του. Τον χάϊδευε, του έδινε φιλάκια και του έλεγε να μην φοβάται. Κοντά του κι ο καλός αδελφός του, ο Χουάν κι ο νεώτερος ο Όλιβερ. “Σ' ευχαριστούμε που μας αγαπάς” του είπε η μαμά, τον σήκωσε απαλά και τον πήγε μέσα στο σπίτι. Ένα δάκρυ έτρεξε. Μαζεύτηκαν όλοι γύρω από τη μαμά που κρατούσε τον Πίππιν στην αγκαλιά της. Το κεφάλι του ακουμπούσε πάνω στην καρδιά της. Της έδωσε ένα μικρό φιλάκι! Τους κοίταξε όλους. “Σας αγαπώ”, τους είπε με τα μάτια. ΄Ενας αναστεναγμός! “Σ' ευχαριστούμε που μας αγαπάς. Σ' αγαπάμε Πίππιν”, είπε η μαμά. Ήταν οι τελευταίες λέξεις που άκουσε. Ο Πίππιν “πέταξε” στον ουρανό. Η μαμά και ο μεγάλος αδελφός αποφάσισαν να κρατήσουν τον Πίππιν μαζί τους, στην αυλή! Εκεί “κοιμάται” το κορμάκι του.
Θα με ρωτήσετε πού την ξέρω αυτή την ιστορία; Σας βεβαιώνω ότι είναι πέρα για πέρα αληθινή!
Εγώ είμαι ο Πίππιν και σήμερα θέλω να πω στη μαμά μου, πώς όλα όσα πιστεύει για το μέρος όπου πηγαίνουν όσοι αγαπιούνται είναι αλήθεια.
Εκεί είμαι κι εγώ, μαζί με το Βιέχο, τη Λίζα, το Σνούπη, τον Όλιβερ, τη Μισέλ, το φίλο μου τον Κανέλλο που πριν, περίπου, ένα μήνα τον σκότωσε ένα αυτοκίνητο. Εκεί, λοιπόν, στον πιο ψηλό βράχο έχουμε φτιάξει ένα σπίτι και περιμένουμε να έρθει η ώρα, που θα μαζευτεί όλη η οικογένεια.
Μαμά, για να με βρεις έχω ανάψει μια φωτιά στον ουρανό! Μέχρι τότε, όμως, να θυμάσαι ότι ούτε η απόσταση, ούτε ο θάνατος μπορεί να νικήσει την αγάπη! Να προσέχεις τον εαυτό σου και τα αδέλφια μου! Μέχρι να ξανασυναντηθούμε να θυμάστε ότι “πεθαίνει μόνον όποιος ξεχνάμε! Σας αγαπώ!
Ο Πίππιν σας!

Η αγαπημένη κορυφή

2010-07-16T12:31:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, την εποχή που η Γη κι Ουρανός ήταν ένα και στην πλάση ταξίδευαν μόνον οι θεοί, πολύ πριν την εμφάνιση του ανθρώπου, ζούσε ο θεός Σινόχ με τους γιους και τις θυγατέρες του.

Ήταν η εποχή που οι θεοί δεν φρόντιζαν να καλύπτουν την περπατησιά τους.

Οι σχέσεις των θεών με τους ανθρώπους πάντα ήταν παράξενες. Αν και οι θεοί αποκάλυψαν πολλά από τα μυστικά τους στους ανθρώπους, όμως, ουδέποτε θέλησαν να εξηγήσουν γιατί εκείνη την πρώτη, την σκοτεινή -όπως την έλεγαν- εποχή ταξίδευαν χωρίς να κρύβονται, ενώ στη συνέχεια στην εποχή του τέταρτου ήλιου και του τέταρτου ανέμου, καλύπτουν επιμελώς τα ίχνη τους. Επίσης, παραμένει ανεξήγητο, γιατί οι θεοί στην εποχή του τέταρτου ήλιου και του τέταρτου ανέμου κρύφτηκαν ή, μπορεί να έφυγαν, ή να μεταμορφώθηκαν σε πέτρες όπως λέει ένας παλιός ινδιάνικος μύθος, ωστόσο, δεν έσβησαν τελείως τα ίχνη τους. Ίσως επειδή οι άνθρωποι ξέχασαν την αλήθεια, δεν θυμούνται πια κσι επομένως δεν μπορούν να δουν τους θεούς!

Τότε, λοιπόν, στα σκοτεινά χρόνια, ο θεός Σινόχ με την οικογένειά του είχε επιλέξει να ζει πάνω στη Γη. Ο πιο γνωστός, θαρραλέος και αγαπημένος από τους γιούς του ήταν ο Ναγκάχ, που σημαίνει πρόβατο στο βουνό. Ο θεός είχε επιλέξει αυτό το όνομα για τον ατρόμητο γιό του, γιατί του άρεσε να περπατά στα βουνά και να κατακτά τις κορυφές τους. Ο Σινόχ ήταν πολύ περήφανος για τον γιό του τον Ναγκάχ που δεν τον ενδιέφερε η καλοπέραση, αλλά προτιμούσε το κυνήγι, τα δέντρα και την κατάκτηση των κορυφών. Για να δείξει την αγάπη του στο Ναγκάχ, που πολλοί επιμένουν ότι ήταν ο πρωτότοκος, ο Σινόχ του χάρισε δύο μεγάλα σκουλαρίκια που τον έκαναν να φαίνεται ακόμη ομορφότερος.

Ο νεαρός Ναγκάχ σπάνια βρισκόταν στο παλάτι του πατέρα του. Έτρεχε σε Γη και Ουρανό προσπαθώντας να ανακαλύψει και να κατακτήσει νέες κορυφές. Μια μέρα, λοιπόν, όπως λένε όσοι θυμούνται, ανακάλυψε ένα βουνό και άρχισε να το εξερευνά. Εντόπισε, λοιπόν, μια πλαγιά του, κι άρχισε να την ανεβαίνει αποφασισμένος να φτάσει ως την κορυφή.

Η πλαγιά αυτή, όμως, ήταν και η δυσκολότερη που είχε ανέβει ως τότε. Δεν είχε πουθενά κάτι για να πιαστεί. Αυτό τον έκανε να πεισμώσει ακόμη περισσότερο και να προσπαθεί να σκαρφαλώσει όλο και πιο ψηλά. Γλίστρισε πολλές φορές και τα χέρια του μάτωσαν, όμως, δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια, ώσπου μετά από ώρες, ίσως και μέρες, κατάφερε να εντοπίσει μια σχισμή στο βράχο, απ' όπου πιάστηκε και άρχισε να ανεβαίνει.

Η πλευρά αυτή του βουνού ήταν πολύ σκοτεινή. ΄Ωρες, ίσως και μέρες, να ακολοθούσε τη σχισμή, μέχρι που κάποια στιγμή ψηλά, πολύ ψηλά διέκρινε λίγο φως. Γεμάτος χαρά άρχισε να ανεβαίνει ευκολότερα γιατί κατάλαβε ότι πλησίαζε στην κορυφή.

Πράγματι, λοιπόν, κάποια στιγμή έφτασε στην κορυφή. Στάθηκε υπερήφανος και κοίταξε γύρω του. Έβλεπε μόνον ουρανό. Κοιτάζοντας καλύτερα συνειδητοποίησε ότι στεκόταν σε μια κορυφή τόσο μικρή και γλιστερή που ούτε μπορούσε να κουνηθεί, ούτε μπορούσε να κατέβει.

Ήταν καταδικασμένος να μείνει για πάντα εκεί, αν ο Μεγάλος Δημιουργός δεν τον λυπόταν και δεν τελείωνε τις μέρες του. Πριν, όμως, η λύπη σκεπάσει την ψυχή του σκέφτηκε ότι τί σημασία είχε αν θα έμενε για πάντα εκεί, αφού κατάφερε να πετύχει τον σκοπό του. Ας έμενε εδώ αιωνίως, αφού κατάφερε να κατακτήσει την αγαπημένη του κορυφή.

Τότε ο πατέρας του τον λυπήθηκε και τον μεταμόρφωσε σε ένα λαμπρό αστέρι. Το Άστρο του Βορρά, που μένει ακίνητο πάνω από την αγαπημένη του, την τελευταία, κορυφή που κατέκτησε Σιγά-σιγά έγινε θρύλος και την εποχή του Τέταρτου Ήλιου και του Τέταρτου Ανέμου παραμένει εκεί ακίνητος. Από τότε όποιος κοιτά τον Ουρανό το βράδυ μπορεί να αντικρύσει το αστέρι που το ονόμασαν Σταθερό, γιατί όλη τη νύχτα δεν αλλάζει θέση στον Ουρανό, ή Πολικό ή το Άστρο του Βορρά, χωρίς να υποψιάζεται ότι κοιτά τα λαμπερά μάτια του Ναγκάχ, γιού του Σινόχ, που δεν δίστασε να κατακτήσει την αγαπημένη του κορυφή...

(Ινδιάνικο παραμύθι)

Η 9η Οκτωβρίου

2009-10-08T11:08:00.001-07:00

«...Να θυμάσαι πως έχουμε ακόμα μπροστά μας πολλά χρόνια αγώνα. Όταν γίνεις μεγάλη, θα πρέπει κι εσύ να πάρεις μέρος. Στο μεταξύ πρέπει να ετοιμάζεσαι, να είσαι επαναστάτρια, πράγμα που στην ηλικία σου σημαίνει πως πρέπει να μάθεις πολλά, όσα γίνεται περισσότερα και να είσαι έτοιμη να υπερασπίζεσαι τις δίκαιες υποθέσεις...»

(απόσπασμα από το γράμμα του Τσε στην κόρη του Χίλντα στα 10 γεννέθλιά της τον Φλεβάρη του 66)

El guerrillero heroico

2009-10-08T10:32:00.000-07:00

Βολιβία 8 Οκτωβρίου 1967 ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και δέκα επτά σύντροφοί του δίνουν την τελευταία μάχη τους στην κοιλάδα του Γιούρο, με τους ρέηντζερς και τις δυνάμεις του τακτικού στρατού της χώρας. Από τους 17 μόνον οι έξι θα επιζήσουν! Ο Τσε αιχμαλωτίζεται. Την επόμενη ημέρα θα δολοφονηθεί!

Το γιατρουδάκι από την Αργεντινή, που από τα πρώτα χρόνια της ζωής του πάλευε με τον θάνατο, εξαιτίας του αλλεργικού άσθματος που του έκοβε την ανάσα, που ταξίδεψε από το Μάτσου Πίτσου των Ίνκας, στα λεπροκωμεία της Λατινικής Αμερικής κι από κει στη Φλώριντα με μοναδικό σκοπό να καταλάβει πώς «λειτουργεί το κόλπο», άφησε την τελευταία του πνοή σε μια άδεια αίθουσα ενός σχολείου στην Ιγιέρα. Μια γυναίκα που τον είδε νεκρό φώναξε «μοιάζει με το Χριστό». Άλλοι είπαν ότι πώς καθώς οι δήμιοι έπαιρναν το πτώμα του από τον τόπο του εγκλήματος ένιωσαν ένα ρίγος. Είχε τα μάτια του ορθάνοικτα, γαλήνια και στα χείλη του πλανιόταν ένα χαμόγελο που φανέρωνε όλη την περιφρόνηση που του είχαν προκαλέσει οι δήμιοί του, αλλά και όλη την αγάπη του για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Τα μάτια που αντίκρυσαν την Αβάνα την Πρωτοχρονιά του 59 όταν ο αντάρτικος στρατός έμπαινε στην πόλη από καστανά πήραν το χρώμα του ουρανού, λες και εγκατέλειψαν το φθινόπωρο της ζωής, για να περάσουν στην αθανασία του ουρανού. Έφυγε, για να κρυφτεί στους βράχους, μαζί με τους θεούς των Ίντιος, περιμένοντας την ώρα, για να ξανάρθει. Μαζί του πήρε μόνον, όπως συνήθιζε να λέει ο ίδιος, μονάχα τη θλίψη ενός τραγουδιού που δεν τελείωσε!

Άφησε την υπουργική καρέκλα, για να βοηθήσει στη δημιουργία των πολλών Βιετνάμ που πίστευε και έπεσε φωνάζοντας «Ας είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο».

«Γύρισα τους δρόμους της Αμερικής. Στους Μάγιας, στη Γουατεμάλα, για ν’ ανακαλύψω την Επανάσταση. Εκεί, συνάντησα ένα σύντροφο που έγινε οδηγός μου. Μαζί ζούσαμε με την ιδέα να υπερασπιστούμε αυτή τη μικρή χώρα απ΄τους γιάνκηδες. Τώρα ήρθε η ώρα για μένα να πολεμήσω, τούτη τη φορά σε μια άλλη μικρή χώρα, ένα κομμάτι της ηπείρου μας, για να νικήσουμε την εκμετάλλευση και τη μιζέρια. Θέλουμε να κτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο όπου θα ζήσεις εσύ. Δεν πρέπει να κλαις. Πρέπει να σκέφτεσαι αυτό που πρέπει να γίνει. Μπορεί να πεθάνω. Όμως το μόνο που έχει σημασία είναι ο Θρίαμβος της Επανάστασης».

Είπαν ότι «έφυγε» νωρίς! Κι όμως, όσοι αγαπούν τα παλιά ινδιάνικα παραμύθια είπαν ότι τον είδαν! Τον άκουσαν να καλπάζει με τα φτερωτά του πόδια καβάλα στον Ροσινάντε μέσα στα σύννεφα!

(Πηγή: Τσε Γκεβάρα, η ζωή και ο θάνατος ενός φίλου R.Rojo, Οι επιζήσαντες σύντροφοι του Τσε, Νταριέλ Αλαρκόν Ραμίρες και Μαριάνο Ροντρίγες, Τσε Γκεβαρα, Ζαν Κορμιέ, Ιλδα Γκεβάρα Γκαδέα, Αλμπέρτο Γρανάδο Χιμένες, Ημερολογίο της Βολιβίας, Τσε Γκεβάρα. Ο Τσε Γκεβάρα και το FBI, Μάϊκλ Ράτνερ, Μάϊκλ Στίβεν Σμιθ).

Το μάτι του Μεγάλου Δημιουργού

2009-09-30T11:37:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που ακόμη δεν είχε αρχίσει να μετράει ο χρόνος, δηλαδή τη σκοτεινή εποχή, όταν δεν υπήρχε ακόμη ο Ουρανός και η Γη, παντού επικρατούσε σιωπή.

Το μόνο που υπήρχε ήταν το μάτι του Μεγάλου Δημιουργού που πλανιόταν στο άπειρο. Λυπημένος από την απόλυτη σιωπή και το σκοτάδι ο Μεγάλος Δημιουργός δάκρυσε. Το δάκρυ του κύλησε και έγινε ένα κοσμικό αυτό, που άρχισε να επιπλέει στο άπειρο. Σ’ αυτό το κοσμικό αυγό που δημιουργήθηκε από το δάκρυ του Μεγάλου Δημιουργού, συνυπήρχαν οι αντίθετες δυνάμεις, δηλαδή τον γιν και το γιανγκ.

Κανείς μέχρι σήμερα δεν μπορεί με ακρίβεια να πει πόσο χρόνο χρειάστηκε για να επωαστεί το κοσμικό αυγό, ώστε από μέσα του να γεννηθεί το πρώτο ον, ο Παν Γκου. Για να έρθει στη ζωή ο Παν Γκου το αυγό έγινε χίλια κομμάτια, απ’ τα οποία τα πιο βαριά δηλαδή, το γιν, παρασύρθηκαν προς τα κάτω. Από τα κομμάτια του γιν δημιουργήθηκε η Γη. Τα πιο ελαφρά, δηλαδή το γιανγκ, ανέβηκαν προς τα πάνω. Από τα κομμάτια του γιανγκ δημιουργήθηκε ο Ουρανός.

Το πρώτο ον που ήρθε στη ζωή και η γέννησή του σήμανε την αρχή του χρόνου, ο Παν Γκου ζούσε εντελώς μόνος του σ΄ολόκληρη την πλάση. Καθώς περιπλανιόταν από δω κι από κει και παρατήρησε ότι ο ουρανός είχε σκοπό να πέσει πάνω στη γη με σκοπό το γιν και το γιανγκ να επανενωθούν. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα και τον τερματισμό της δημιουργίας. Χωρίς να το καλοσκεφτεί τότε ο Παν Γκου στάθηκε στο κέντρο της γης και κράτησε τον ουρανό.

Κάθε μέρα ο Παν Γκου ψήλωνε τρία μέτρα, για να απομακρύνει όσο μπορούσε τον ουρανό από τη γη και να αποτρέψει κάθε περίπτωση ενένωσης των δύο στοιχείων. Επί 18.000 χρόνια ο Παν Γκου συνέχιζε να ψηλώνει και μόλις η απόσταση της Γης από τον Ουρανό έφτασε στα 30.000 μίλια, τότε το πρώτο ον που γεννήθηκε κατάλαβε ότι η αποστολή του τελείωσε. Έκλεισε τα μάτια του και άφησε το πνεύμα του να πετάξει μακριά στο Μεγάλο Δημιουργό.

Για να μην ξεχαστεί ποτέ η ιστορία της δημιουργίας το Μεγάλο Πνεύμα αποφάσισε από τα μέλη του σώματος του Παν Γκου να δημιουργηθούν τα στοιχεία του κόσμου, τα καιρικά φαινόμενα, τα ουράνια σώματα, τα ζώα και τα φυτά. Τότε λοιπόν η Γη γέμισε από πλάσματα και όλα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Μάλιστα, τα πνεύματα του κάτω κόσμου, επειδή ο Μεγάλος Δημιουργός αποφάσισε ότι δεν θα κυκλοφορούν ελεύθερα στη γη και στον ουρανό, και γι αυτό ζηλεύουν τους ανθρώπους, άρχισαν να διαδίδουν ότι η ανθρώπινη φυλή δημιουργήθηκε από τους ψύλους που είχει πάνω του ο Παν Γκου και έπεσαν στη γη.

Βέβαια, τα καλά πνεύματα, που πάντα βοηθούν τους ανθρώπους, έχουν τη δική τους εκδοχή για τη δημιουργία της ανθρώπινης φυλής. Η εκδοχή αυτή θέλει τη θεά Νούβα να αισθάνεται μοναξιά μετά τη δημιουργία του κόσμου, επειδή έλειπαν οι άνθρωποι και κατέβηκε στον Κίτρινο ποταμό. Κάθισε στην όχθη του και άρχισε με τη λάσπη να τους πλάθει. Οι πρώτοι άνθρωποι την γοήτευσαν τόσο πολύ που αποφάσισε να γεμίσει τη γη με τη φυλή τους. Ωστόσο, αυτοί που ενθουσιάζονται γρήγορα, βαριούνται και γρήγορα και στην κατηγορία αυτή ανήκε και η θεά Νούβα. Επειδή κουράστηκε να πλάθει ανθρώπους, σκέφτηκε να πάρει λάσπη από τον Κίτρινο ποταμό. Ανέβηκε στο πιο ψηλό σημείο του Ουρανού και σκόρπισε σταγόνες λάσπης σε όλη τη Γη. Κάθε σταγόνα λάσπης έγινε και ένας άνθρωπος. Αυτοί οι άνθρωποι που δημιουργήθηκαν βιαστικά είναι οι κοινοί άνθρωποι. Όσοι πλάστηκαν από τα χέρια της θεάς είναι οι εκλεκτοί!...

(Πηγή: Κινέζικη μυθολογία για τη δημιουργία του κόσμου)

Ο άγγελος του Έρωτα

2009-09-26T13:45:00.000-07:00

Μια φορά κι ένα καιρό, όταν ο κόσμος ακόμη ήταν πολύ νέος, ζούσε στις κορυφογραμμές των βουνών σε χώρα μακρινή, ένας πρίγκηπας που όλοι έλεγαν πως ήταν γιος των Θεών. Αυτός είχε τρεις κόρες φημισμένες για την ομορφιά τους.
Την μεγάλη την έλεγαν Ρασόν, τη δεύτερη Σεντιμιέντο και την τρίτη την ομορφότερη, την φώναζαν Άλμα. Οι τρεις κοπέλες ήταν καλές κι ευγενικές και οι γονείς τους πίστευαν πως θα έβρισκαν πολύ γρήγορα το ταίρι τους στη ζωή. Έτσι και έγινε. Πρώτη παντρεύτηκε η Ρασόν έναν όμορφο και νέο άνδρα και πήγε να στις καταπράσινες πεδιάδες. Μετά ήρθε η σειρά της δεύτερης, της Σεντιμιέντο. Αυτή παντρεύτηκε και έστησε το σπιτικό της μέσα σ’ ένα πυκνό δάσος κοντά στις πηγές του ομορφότερους ποταμού της γής. Ο πατέρας τους ήταν περήφανος που οι κόρες του ήταν ευτυχισμένες, ωστόσο ανησυχούσε για την μικρότερη την Άλμα που κανένας δεν τολμούσε να ρίξει τα μάτια του επάνω της, γιατί δεν μπορούσε να αντέξει την ομορφιά της.
Ο καιρός περνούσε κι η μάνα της Άλμα κάθε βράδυ έλεγε στον πατέρα της ότι κάτι έπρεπε να κάνει αν δεν ήθελε η ομορφιά της κόρης τους να ξεθωριάσει σιγά-σιγά μέσα στην πατρική σκηνή. Βράδυα ολόκληρα η ίδια κουβέντα. Τελικά ο πατέρας της Άλμα αποφάσισε να πάει να συναντήσει το πιο σοφό άνθρωπο της περιοχής που ζούσε απομονωμένος στην πιο απόκρυμνη κορυφή, για να του ζητήσει μια λύση για το πρόβλημά. Μέρες, ίσως βδομάδες, διήρκεσε το ταξίδι του κι όταν έφτασε στη σκηνή του σοφού, του έφερε γλυκά και φρούτα και ψωμί, πρώτον γιατί ακόμη δεν είχε ανακαλυφθεί το χρήμα και δεύτερον γιατί ο χρυσός δεν θαμπώνει τα μάτια των πραγματικά σοφών ανθρώπων. Αμέσως εξήγησε το πρόβλημα και ο σοφός του είπε πως θα έπρεπε να κλειστεί για τρεις ημέρες, χωρίς νερό και φαγητό, σε κοντινή σπηλιά, για να του δώσουν τα πνεύματα την απάντηση. Έτσι και έγινε. Τρεις μέρες μετά ο πατέρας της Άλμα βγήκε απ’ τη σπηλιά έχοντας την απάντησή του. Πήρες το δρόμο της επιστροφής όπου τον περίμενε η γυναίκα του.
Έφτασε στη σκηνή του αμίλητος και κουρασμένος. Όταν για τα καλά έπεσε η νύχτα, τότε τα διηγήθηκε όλα στη γυναίκα του, λέγοντάς της ότι γραφτό της Άλμα είναι να παντρευτεί ένα τέρας, που θα το βρει στο βράχο της σιωπής που πρέπει να την αφήσουν ντυμένη νύφη. Δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια της μάνας, αλλά ποιός μπορούσε να αμφισβητήσει τα πνεύματα. Έτσι την άλλη μέρα η μάνα πλησίασε την Άλμα και της ανακοίνωσε την απόφαση των πνευμάτων. Μάταια έκλαψε η κοπέλα να την αφήσουν να περάσει τη ζωή της στην πατρική σκηνή. Η απόφαση είχε ληφθεί.
Τη στόλισαν νύφη κλαίγοντας και πήγαν και την άφησαν μόνη και φοβισμένη στο βράχο της σιωπής. Οι γονείς έφυγαν μοιρολογώντας για το κακό που βρήκε το κορίτσι τους. Ώρες πολλές πέρασαν από τότε που η Άλμα έμεινε μόνη στο βράχο της σιωπής, παρακαλώντας τον άρχοντα του Κάτω Κόσμου να έρθει να την πάρει. Ώσπου ξαφνικά, ένας δυνατός αέρας τη σήκωσε ψηλά και άρχισε να τη στροβιλίζει. Η Άλμα νόμισε πως τα πνεύματα την μετέφεραν στον Κάτω Κόσμο και πίστεψε ότι ο Σκοτεινός Άρχοντας άκουσε τις προσευχές της.
Ώρες μετά, μπορεί και μέρες, η Άλμα ξύπνησε ξαπλωμένη πάνω σε μια κοιλάδα με δροσερό χορτάρι, ακούγοντας τις μελωδίες των πουλιών και το θρόϊσμα των φύλλων. Σηκώθηκε και προχώρησε γεμάτη απορία προς ένα πλουσιόσπιτο που είδε στο βάθος. Παρόμοιο παλάτι δεν είχε γνωρίσει ούτε στα παραμύθια, αλλά όσο κι έψαχνε τα δωμάτια δεν έβρισκε ψυχή ζώσα. Μόνο το βράδυ άκουσε μια γλυκιά ανδρική φωνή που της έλεγε λόγια αγάπης. Κι εκείνη τον αγάπησε πολύ και έγινε γυναίκα του. Μάλιστα δέχθηκε και τον όρο του:
-Άλμα μ’ αγαπάς και θες να ζήσουμε μαζί την υπόλοιπη ζωή μας; τη ρώτησε η φωνή.
-Ναι, σ’ αγαπώ και θα έδινα τα πάντα για να ζήσω μαζί σου! απάντησε.
-Τότε θα πρέπει να δεχτείς να μην δεις ποτέ το πρόσωπό μου γιατί τότε θα χωριστούμε για πάντα! της είπε.
Εκείνη δέχτηκε και ο καιρός περνούσε. Ζούσε ευτυχισμένη, όμως, η Άλμα σκεφτόταν τους γονείς της που νόμιζαν πως μεγάλο κακό την βρήκε και έκλαιγε κρυφά. Μια νύχτα ο άντρας της τη ρώτησε γιατί ήταν λυπημένη κι εκείνη του είπε πως νοσταλγούσε τους γονείς της, ότι ήθελε να τους δει έστω για μια φορά, για να τους πει ότι ζει και είναι ευτυχισμένη και πάλι πίσω θα γύριζε. Κι εκείνος που χατήρι δεν της χάλαγε ποτέ της είπε πως θα το κανονίσει. Πόσο καιρό ήθελε ένα μήνα, ένα χρόνο. Κι εκείνη του είπε πως ένας μήνας ήταν αρκετός.
Την άλλη μέρα, καθώς η Άλμα βρισκόταν στον κήπο μια δυνατή ριπή ανέμου τη σήκωσε και την έφερε στο σπίτι των γονιών της. Εκείνοι τρελλάθηκαν απ’ τη χαρά τους γιατί την είχαν ξεγραμμένη. Τους είπε πως ζούσε ευτυχισμένη κι ερωτευμένη. Αμέσως έστειλαν μήνυμα στις αδελφές να τρέξουν για να δουν την τρίτη, την μικρότερη που ήταν γερή κι ευτυχισμένη.
Πρώτη έφτασε η Σεντιμιέντο και αμέσως μετά η Ρασόν. Την αγκάλιασαν, τη φίλησαν. Δεν υπήρχε αμφιβολία πως η μικρή τους Άλμα ήταν ευτυχισμένη. Άρχισαν να λένε η καθεμιά πόσο καλά περνούσαν με τους άντρες τους και πόσο όμορφη ήταν η ζωή τους. Και τότε η Άλμα τους αποκάλυψε ότι ποτέ δεν είχε δει το πρόσωπο του άντρα της, αφήνοντάς τες άφωνες.
-Μα είναι δυνατόν να πιστεύεις όσα σου είπε, της έλεγαν. –Δεν θέλεις να μάθεις αν είναι τέρας πραγματικά; τη ρωτούσαν. –Έλα καημένη το βράδυ που θα κοιμάται άναψε το λυχνάρι και δες κρυφά το πρόσωπό του. Αυτός δεν θα το ξέρει και ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Πες-πες στο τέλος την έπεισαν. Πέρασε ο καιρός και τότε η Άλμα ξεκίνησε να πάει στο βράχο της σιωπής, για να γυρίσει πίσω στον αγαπημένο της. Πράγματι ο άνεμος τη μετέφερε στο σπίτι της. Διηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια όσα συνέβησαν στο σπίτι των γονιών της, αλλά παρέλειψε να πει τις κουβέντες με τις αδελφές της. Το βράδυ, λοιπόν, που ο αγαπημένος της κοιμήθηκε στο πλάϊ της, εκείνη άναψε το λυχνάρι για να δει το πρόσωπό του. Άφωνη έμεινε από την ομορφιά του και έσκυψε να του δώσει ένα φιλί ξεχνώντας πως στα χέρια της κρατούσε αναμμένο το λυχνάρι. Το λυχνάρι έγυρε και μια σταγόνα λάδι έπεσε στο μάγουλό του. Τα μάτια του άντρα της άνοιξαν.
-Έρωτα, ψέλισε η Άλμα.
-Δεν μ’ άκουσες, δεν τήρησες την υπόσχεσή σου και τώρα θα ζήσουμε για πάντα χωριστά, της είπε εκείνος και χάθηκε θυμωμένος. Από τότε τριγυρνά και κρύβεται θυμωμένος για να μην συναντήσει την Άλμα. Εκείνη μόνη κι έρημη περιπλανιέται στον κόσμο ψάχνοντας να βρει τον άγγελο του Έρωτα, για να την μεταφέρει κοντά στον αγαπημένο της...

(Παραδοσιακό παραμύθι των Άνδεων)

Η Θεά του Ήλιου και η Περιέργεια

2009-09-26T08:33:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ακόμη ο άνθρωπος ήταν πολύ νέος, δηλαδή πριν από χρόνια που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει, όταν τα δύο δέντρα που κρατούσαν τον ουρανό να μην πέσει πάνω στη γη μόλις είχαν δημιουργηθεί, ήταν η εποχή των 10 Ήλιων. Η εποχή που ακόμη η δημιουργία της πλάσης δεν είχε ολοκληρωθεί και τα πράγματα δεν είχαν πάρει το καθένα τη θέση του.

Εκείνη την εποχή υπήρχαν δέκα Ήλιοι οι οποίοι διέσχιζαν τον Ουρανό, με τη σειρά, ένας κάθε ημέρα. Το χαρακτηριστικό τους ήταν ο μεγάλος εγωϊσμός! Ο καθένας τους πίστευε ότι αυτός ήταν ο καλύτερος και κατά συνέπεια αυτός έπρεπε να κυριαρχήσει. Οι διαμάχες μεταξύ τους δημιουργούσαν πολλά προβλήματα και μάταια το Συμβούλιο των Θεών προσπαθούσε να τους πείσει πώς όλα τα πνεύματα και τα πλάσματα δεν είχαν το δικαίωμα να υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους και τη χρησιμότητά τους.

Επειδή, όμως, κανείς από τους δέκα Ήλιους δεν ήθελε να πιστέψει κάτι τέτοιο και κυρίως να παραχωρήσει τη σειρά του σε κάποιον άλλον αποφάσισαν να μαζευτούν και κάθε μέρα να διασχίζουν όλοι μαζί τον ουρανό. Η απόφαση αυτή των Ήλιων είχε καταστροφικά αποτελέσματα γιατί η θερμοκρασία της Γης άρχισε να ανεβαίνει επικίνδυνα και να απειλούνται όλες οι μορφές ζωής. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αντέξουν, αλλά ούτε τα ζώα και τα φυτά. Μάταια το συμβούλιο των θεών προσπάθησε να τους κάνει να αλλάξουν γνώμη. Τότε ήταν που αποφάσισαν ότι έπρεπε να καταφύγουν στο Μεγάλο Πνεύμα, τον Πατέρα των Ανθρώπων και να του ζητήσουν τη βοήθειά του, γιατί ολόκληρη η πλάση βρισκόταν σε μεγάλο κίνδυνο.

Ο Πατέρας των Ανθρώπων, αφού ενημερώθηκε, αποφάσισε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το να στείλει τον Κόνδορα στο Αστέρι της Αυγής, για να ζητήσει τη βοήθεια του φημισμένου τοξότη Γι, για να επιβάλει τη θέληση του Μεγάλου Πνεύματος.

Πράγματι ο τοξότης Γι κατέβηκε από τους ουρανούς κουβαλώντας το τόξο, με οποίο τον είχε οπλίσει ο θεός του Ανέμου και μ’ αυτό μπορούσε να σκοτώσει Θεούς και Ανθρώπους. Ο Γι κατοικούσε στον Αυγερινό, ώστε να μην μπορεί να κλέψει κανείς το μαγικό του τόξο, το οποίο είχε εντολή από το Θεό του Ανέμου να μην το χρησιμοποιήσει μόνον και εφόσον η πλάση βρισκόταν σε μεγάλο κίνδυνο.

Η μονομαχία του Γι με τους Ήλιους διήρκεσε μέρες ολόκληρες και ήταν τόσο σκληρή που θεοί και άνθρωποι είχαν καταλυφθεί από μεγάλο τρόμο. Στο τέλος, όμως, κατάφερε να σκοτώσει τους εννέα Ήλιους. Στο τέλος κατάφερε να επιζήσει μόνον εκείνος ο Ήλιος που η Θεά του ήταν γυναίκα και οι υπόλοιποι θεοί την ονόμαζαν δίκαιη Αματεράσου. Προστάτευε τις γυναίκες, τα παιδιά, λάτρευε τα ζώα και τα φυτά και ποτέ δεν είχει εμπλακεί στους καυγάδες των αδελφών της.

Η θεά του δέκατου Ήλιου είχε γεννηθεί από τα δάκρυα που έσταξαν από το δεξί μάτι του Θεού Ιζανάγκι. Ήταν η ανώτερη των θεών και βασίλευε με δικαιοσύνη, φώτιζε και ζέσταινε τη γη. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που αδελφός της, ο Θεός της Καταιγίδας, Σουσάνο Γούο, αποφάσισε να αποδείξει την ανωτερότητά του. Άρχισε, λοιπόν να ενοχλεί την αδελφή του, στέλνοντας καταιγίδες και ισχυρούς ανέμους, για να την κάνει να αποδεχθεί ότι ήταν ισχυρότερος από αυτή. Καθημερινά την προκαλούσε να μονομαχήσουν.

Η Αματεράσου, όμως, που απέφευγε τους καυγάδες και δεν ήθελε να μονομαχήσει με τον αδελφό της, αποφάσισε μια μέρα να κρυφτεί στη πιο σκοτεινή σπηλιά του ουρανού, κλείνοντας, μάλιστα, την είσοδό της με μια τεράστια πέτρα. Ο κόσμος βυθίστηκε στο σκοτάδι και στη λύπη! Πανικός επικράτησε στη γη. Μάταια οι άνθρωποι την παρακαλούσαν να βγει από την κρυψώνα της και να τους ζεστάνει με το φως της. Αφού οι επικλήσεις τους δεν είχαν αποτελέσματα, τότε οι άνθρωποι άρχισαν να παρακαλούν όλους τους θεούς να πείσουν την Αματεράσου να εγκαταλείψει τη σπηλιά της.

Το Μεγάλο Πνεύμα, ακούγοντας τις επικλήσεις των ανθρώπων, έστειλε τον Κόνδορα να πετάξει απ’ άκρη σ’ άκρη στους ουρανούς και να καλέσει όλους τους θεούς να μαζευτούν, διότι για μια ακόμη φορά, η πλάση ολόκληρη βρισκόταν σε μεγάλο κίνδυνο.

Οκτώ εκατομμύρια θεοί μαζεύτηκαν έξω από τη σπηλιά και παρακάλεσαν την Αματεράσου να εμφανιστεί. Της υποσχέθηκαν ότι ουδείς θα την προκαλούσε πλέον, όμως εκείνη πεισματικά έμενε στην κρυψώνα της, αρνούμενη να την εγκαταλείψει. Ούτε τα δάκρυα των ανθρώπων, ούτε η συγγνώμη για την άπρεπη συμπεριφορά του αδελφού της την έπεισαν.

Τότε το Μεγάλο Πνεύμα σκέφθηκε να καλέσει όλες τις χάρες και τις αξίες που είχαν δημιουργηθεί για να συνοδεύου τη ζωή, για να πείσουν τη Θεά του Ήλιου να βγει απ’ τη σπηλιά. Μόνον η Τρέλλα, που απ’ την αρχή της Δημιουργίας συνοδεύει τον Έρωτα, έκανε μια πρόταση. Ζήτησε από τον Κόνδορα να της φέρει έναν κόκορα, έναν καθρέφτη, ένα περιφέραιο με πολύτιμα πετράδια και μια ξύλινη σκάφη. Σε λίγο ο Κόνδορας είχε μαζέψει όλα τα αντικείμενα που είχε ζητήσει η Τρέλλα.

Στην αρχή οι Θεοί άναψαν μεγάλες φωτιές, ώστε να φωτιστεί καλά ο χώρος έξω από τη σπηλιά. Φωτίστηκε τόσο καλά που ο Ουρανός φαινόταν σαν να είχε πάρει φωτιά απ' τη μια άκρη του ως την άλλη. Διάλεξαν ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο και κρέμασαν τον καθρέφτη και τα πετράδια, ώστε να αστραποβολούν από τις τεράστιες φλόγες. Μετά η Τρέλλα άγγιξε τον κόκορα και τον έκανε να φωνάζει, όπως όταν ξημέρωνε, ενώ τη σκάφη την έβαλαν κάτω στη γη για να πέφτουν μέσα οι στάχτες από τις φωτιές.

Τότε οι θεοί όλοι μαζί άρχισαν να τραγουδούν, τάχα, για να υμνήσουν τη γέννηση ενός νέου, λαμπρότερου Ήλιου, από την Αματεράσου.

Η Περιέργεια οδήγησε την Αματεράσου να ανοίξει τον βράχο που έκλεινε την είσοδο της σπηλιάς και να βγει, για να δει τον καινούργιο Ήλιο. Μόλις η Αματεράσου εγκατέλειψε τη σπηλιά, ο Κόνδορας, έκλεισε με τη ξύλινη σκάφη, που είχε τις στάχτες από τις φωτιές, την είσοδό της. Η σκοτεινότερη σπηλιά του Ουρανού σφραγίστηκε για πάντα κι από τότε ο ένας και μοναδικός Ήλιος καθημερινά χαμογελά στη Γη...

(Από τους μύθους των Ίνκας, των Κινέζων και των Ιαπώνων)

Ο πρίγκηπας του ποταμού Τάο

2009-09-24T10:11:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά χρόνια, όταν οι άνθρωποι, τα ξωτικά, τα στοιχειά και τα πνεύματα ζούσαν μαζί, σε μια μακρινή χώρα της ανατολής ζούσε ένας νεαρός καλός και αγαθός νέος που τον έλεγαν Φένγκ.
Η καλοσύνη του ήταν γνωστή σε όλη την περιοχή και όποιος είχε ανάγκη έτρεχε σ’ αυτόν για να ζητήσει βοήθεια κι εκείνος χωρίς δεύτερη κουβέντα τους δάνειζε χρήματα, χωρίς ποτέ να τα ζητήσει πίσω. Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι τον θυμόταν μόνον όταν είχαν ανάγκη, αλλά όταν την ξεπερνούσαν ξεχνούσαν να επιστρέψουν τα δανεικά. Με την τακτική του αυτή ο Φένγκ γρήγορα έχασε τα υπάρχοντά του και τα χρήματά του και καθώς έγινε φτωχός, όλοι τον ξέχασαν, εκτός από έναν, επίσης, φτωχό, ψαρά, ο οποίος ακόμη κι όταν δεν μπορούσε να του επιστρέψει τα χρήματα, του έστελνε ό,τι μπορούσε από τους θησαυρούς της θάλασσας, ως δώρα. Κάποια φορά ο ψαράς έστειλε στον Φένγκ μια χελώνα, που στο κεφάλι της είχε ένα σημάδι.
Όταν ο νεαρός άνδρας έλαβε το δώρο του, κοίταξε τη χελώνα και σκέφτηκε: Ω! Απίστευτο δεν έχω δει στη ζωή μου πιο μεγάλη και πιο όμορφη χελώνα. Αυτή δεν πρέπει να ζήσει μαζί μου αιχμάλωτη! Αυτά σκέφτηκε και άφησε τη χελώνα ελεύθερη κοντά στο ποτάμι, στη φύση όπου και ανήκε.
Τα χρόνια πέρασαν κι ο καλός και αγαθός Φένγκ σιγά-σιγά ξέχασε τη χελώνα, αφού δεν έτυχε να τη συναντήσει ποτέ ξανά από τότε που την ελευθέρωσε. Ένα βράδυ που γύριζε στο σπίτι του, το οποίο βρισκόταν σε ένα ψηλό σημείο δίπλα στο ποτάμι έπρεπε να διασχίσει ένα απόκρημνο μονοπάτι, στο οποίο καλά-καλά δεν χωρούσε ούτε ένας λεπτοκαμωμένος άνθρωπος να περάσει. Όταν είχε φτάσει αρκετά ψηλά είδε ότι από την αντίθετη κατεύθυνση ερχόταν ένας κύριος, που χωρίς αμφιβολία ήταν πολύ πλούσιος, αφού φορούσε ακριβά ρούχα και συνοδευόταν από τέσσερις νεαρούς, οι οποίοι προφανώς ήταν οι υπηρέτες του.
Όταν ο πλούσιος κύριος έφτασε κοντά στον Φένγκ με απίστευτη υπεροψία και αυταρχισμό φώναξε: -Μέριασε να περάσω. Παρά το γεγονός ότι ο Φένγκ ήταν ευγενής και καλός και δεν του άρεσαν οι καυγάδες, εκείνη τη στιγμή ενοχλήθηκε πολύ από τη συμπεριφορά του πλούσιου αυτού ανθρώπου και του απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: -Ακούστε κύριε δεν γνωρίζω ούτε ποιός είστε, ούτε πού πηγαίνετε, ωστόσο απατάσθε αν νομίζετε ότι θα κάνω χώρο να περάσετε εσείς και η συνοδεία σας. Η απάντηση αυτή έκανε τον πλούσιο άνθρωπο να κοκκινίσει από το θυμό του και έδωσε διαταγή στους δούλους του να πιάσουν τον αυθάδη και να τον τιμωρήσουν παραδειγματικά. Όμως ούτε αυτή η απειλή έκανε τον Φένγκ να φοβηθεί. Μάλιστα, προειδοποίησε τον πλούσιο άνθρωπο ότι θα ερχόταν η ώρα που θα μετάνιωνε για τη συμπεριφορά του.
Κατακόκκινος από το θυμό του ο πλούσιος ρώτησε: -Ποιός είσαι εσύ που τολμάς και μου μιλάς μ’ αυτόν τον τρόπο; Χωρίς να φοβηθεί καθόλου ο νέος απάντησε: -Είμαι ο Φένγκ και να το θυμάστε! Και τότε έγινε κάτι που άφησε τον Φένγκ άφωνο. Ο ξένος ξαφνικά γονάτισε μπροστά του, και όχι μόνον του ζήτησε συγγνώμη για την απρεπή συμπεριφορά του, αλλά τον αποκάλεσε σωτήρα του και του ζήτησε ευγενικά να τον ακολουθήσει στο σπίτι του, για να γευματίσουν μαζί και να του δείξει έμπρακτα την μεταμέλειά του. Πράγματι, λοιπόν, ο Φένγκ τον ακολούθησε στο σπίτι του που ήταν λίγο πιο κάτω από το μονοπάτι, σ’ ένα χωριό που ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε παρατηρήσει ο νεαρός. Όταν μπήκαν στο σπίτι του άγνωστου ο Φένγκ έμεινε άφωνος από την πολυτέλεια. Αμέσως ο κύριος συνόδευσε τον Φένγκ σε μια μεγάλη τραπεζαρία και τον έβαλε να καθίσει αναπαυτικά σε μαλακά μαξιλάρια. Οι υπηρέτες άρχισαν να στρώνουν το τραπέζι φέρνοντας όλες τις λιχουδιές που μπορούσε να βάλει ανθρώπινος νους και ένα μυρωδάτο κρασί. Μόλις το τραπέζι ήταν έτοιμο ο άγνωστος σήκωσε το ποτήρι του με το κρασί και είπε στον Φένγκ: - Επίτρεψέ μου να παρουσιαστώ. Είμαι ο 8ος πρίγκηπας του ποταμού Τάο. Ήμουν προσκεκλημένος σε μια γιορτή στο λόφο Όβεστ, αλλά οι καλεσμένοι δεν μου άρεσαν καθόλου κι έτσι αναγκάστηκα να φύγω. Ήμουν κακόκεφος και γι αυτό σου φέρθηκα με τόση απρέπεια και γι αυτό σου ζητώ τώρα ταπεινά συγγνώμη!
Ο Φένγκ στην αρχή φοβήθηκε πολύ γιατί κατάλαβε ότι έκανε παρέα με ένα στοιχειό. Στην αρχή σκέφτηκε να φύγει τρέχοντας, αλλά μετά θεώρησε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αγένεια, από τη στιγμή που ήταν φιλικό μαζί του. Έτσι, λοιπόν, έφαγαν και ήπιαν σαν δύο καλοί φίλοι μέχρι τη στιγμή που από κάπου μακριά ακούστηκε ο ξέψυχος ήχος μιας καμπάνας. Τότε ο 8ος πρίγκηπας του ποταμού Τάο σηκώθηκε και είπε στον Φένγκ. –Με την κουβέντα η ώρα πέρασε και γω πρέπει να φύγω. Πριν χωριστούμε, όμως, θέλω να σου κάνω ένα δώρο, που θα έρθω να το πάρω πίσω εγώ ο ίδιος όταν όλες οι επιθυμίες τους θα έχουν πραγματοποιηθεί! Αμέσως το στοιχειό τσίμπησε με δύναμη το μπράτσο του Φένγκ, ώστε ο νεαρός φώναξε από τον πόνο. Ο 8ος πρίγκηπας του ποταμού Τάο συνόδεψε το νεαρό στην πόρτα και τον αποχαιρέτησε χαμογελαστός. Στη στιγμή η περιοχή καλύφτηκε από ομίχλη και χάθηκαν και το σπίτι και το χωριό. Το μόνο που είδε ο νεαρός μας ήταν μια τεράστια χελώνας που μπήκε στα νερά του ποταμού και χάθηκε.
-Δεν είμαστε καλά! Άρχισα να βλέπω όνειρα και ξύπνιος μονολόγησε ο Φένγκ, αλλά στη στιγμή αναθεώρησε την άποψή του γιατί το μπράτσο του ακόμη πονούσε από την τσιμπιά. Σήκωσε το μανίκι του και τί να δει. Εκεί που τον τσίμπησε ο 8ος πρίγκηπας του ποταμού Τάο είχε σχηματιστεί μια μικρή χελώνα. – Όλα τα παράξενα σε μένα συμβαίνουν! μονολόγησε και πήρε το δρόμο για το σπίτι του. Περπατούσε πολύ προσεκτικά, γιατί, ήδη, είχε νυχτώσει για τα καλά και το φως των αστεριών δεν έφτανε για να διακρίνει το δρόμο. Καθώς περπατούσε με σκυμμένο το κεφάλι και τα μάτια δεκατέσσερα, είδε κάτω από τα πόδια του το έδαφος να γίνεται διάφανο και διέκρινε ένα μεγάλο γυαλιστερό διαμάντι. Στην αρχή έκανε να προσπεράσει, αλλά μετά σκέφτηκε γιατί να μη σκάψει να δει αν είναι αληθινό, τί είχε να χάσει; Πράγματι το διαμάντι ήταν αληθινό! Τότε κατάλαβε τί ακριβώς του συνέβαινε ο Φένγκ. Είχε αποκτήσει την ικανότητα να βλέπει τα μέρη που ήταν θαμμένα πολύτιμα αντικείμενα. Έβαλε το διαμάντι στην τσέπη του και γύρισε στο σπίτι του. Κοίταξε και τί να δει το ξύλινο πάτωμά του ήταν διάφανο κι από κάτω ήταν θαμμένα χρυσά νομίσματα. Αυτά ήταν και η αφορμή ν’ αλλάξει η ζωή του. Είπε αντίο στη φτώχεια, όμως, ποτέ δεν σταμάτησε να βοηθά όσους τον είχαν ανάγκη. Όσο πιο πολλούς βοηθούσε, τόσο περισσότερους θησαυρούς έβρισκε, όμως, ο χαρακτήρας του έμενε ο ίδιος. Κάποια μέρα ενώ περπατούσε σε έναν έρημο κήπο, ο Φένγκ ανακάλυψε έναν καθρέφτη που σίγουρα ήταν μαγικός, αφού είχε την ιδιότητα αν τον κοίταζε μια όμορφη κοπέλα να κρατά για πάντα την εικόνα της. Ο Φένγκ έκρυψε τον καθρέφτη, για να μην του τον κλέψει κανείς. Αρκετό καιρό μετά μαθεύτηκε στο χωριό ότι θα ερχόταν η μικρότερη κόρη του πρίγκηπα Σο, που την έλεγαν Ανθισμένο Λωτό, ξακουστή για την ομορφιά της. Τότε ο Φενγκ ανέβηκε στο βουνό και κρύφτηκε κρατώντας τον καθρέφτη. Όταν η πριγκήπισσα κατέβηκε από την άμαξά της, ο Φένγκ σήκωσε τον καθρέφτη και «αιχμαλώτισε» το όμορφο πρόσωπό της που χαμογελούσε γλυκά. Αμέσως έφυγε και γύρισε στο σπίτι του. Εκεί από καιρού εις καιρόν έβγαζε τον καθρέφτη και κοίταζε την πριγκήπισσα να του χαμογελά.
Ο έρωτας του Φένγκ για την πριγκήπισσα μαθεύτηκε στο χωριό και οι άνθρωποι που συνήθως δεν κοιτάζουν τις δικές τους δουλειές άρχισαν να διαδίδουν ότι ο νεαρός είχε μια εικόνα του Ανθισμένου Λωτού. Όταν τα νέα έφτασαν στ’ αυτιά του πρίγκηπα Σο, αμέσως έδωσε διαταγή να συλλάβουν τον Φένγκ και να τον οδηγήσουν ενώπιό του. Εκεί του ανακοίνωσε την απόφασή του να τον εκτελέσει τιμωρώντας τον για την απρέπειά του να είναι ερωτευμένος με την κόρη του. Ο Φένγκ προσπάθησε να τον κάνει ν’ αλλάξει την απόφασή του και του αποκάλυψε την ικανότητα που είχε να βρίσκει κρυμμένα πολύτιμα αντικείμενα που ήταν θαμμένα στη γη. Παραδέχθηκε ότι έφταιγε που ερωτεύτηκε μια πριγκήπισσα και με αξιοπρέπεια ζήτησε το χέρι της από τον πατέρα της. Αμέσως τότε ο πρίγκηπας Σο τον έριξε στο κελί και του είπε ότι το επόμενο πρωϊ θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τον δήμιο.
Η πριγκήπισσα, ο Ανθισμένος Λωτός, μόλις έμαθε την απόφαση του πατέρα της, έπεσε στα πόδια του και τον παρακάλεσε να μην εκτελέσει τον Φένγκ, αλλά να της επιτρέψει να τον παντρευτεί. Ο Σο, όμως, αρνήθηκε. Τότε ο Ανθισμένος Λωτός ανακοίνωσε στον πατέρα της ότι αποφάσισε να πεθάνει από πείνα και δίψα αν δεν παντρευτεί τον όμορφο νέο. Ο πρίγκηπας για να δοκιμάσει την κόρη του ανακοίνωσε την αναβολή της εκτέλεσης του Φένγκ για τρεις ημέρες. Αυτές τις τρεις ημέρες όμως κόρη του ο Ανθισμένος Λωτός έπαψε να τρώει και να πίνει και δεν σταμάτησε να κλαίει. Τα όμορφα μάτια της απέκτησαν μαύρους κύκλους και το πρόσωπό της χλώμιασε! Τότε ο Σο που φοβήθηκε για τη ζωή του παιδιού του κάλεσε τον Φένγκ και του είπε:
-Ποτέ δεν πίστευα ότι θα δώσω την κόρη μου σε έναν κακομοίρη σαν εσένα. Φρόντισε ο γάμος να γίνει γρήγορα και όσο πιο μυστικά γίνεται! Δεν αντέχω τέτοια ντροπή.
Ο Φένγκ τον ευχαρίστησε για την απόφασή του να του δώσει την άδεια να παντρευτεί τον Ανθισμένο Λωτό και έφυγε με την υπόσχεση ότι πολύ σύντομα θα έκανε τον πρίγκηπα να αλλάξει άποψη για τον γαμπρό του. Γύρισε στο σπίτι του και κάλεσε 100 υπηρέτες του, τους έντυσε με τα πιο πολυτελή ρούχα και έδωσε στον καθένα να κρατά μια ολόχρυση κούπα γεμάτη με πολύτιμες πέτρες. Τους διέταξε να πάνε και να τα προσφέρουν στον πεθερό του, τον πρίγκηπα Σο, ως γαμήλιο δώρο. Πράγματι οι υπηρέτες έφεραν στο σπίτι του Σο τα γαμήλια δώρα και στη συνέχεια εμφανίστηκε ο Φένγκ. Ο πρίγκηπα θαμπωμένος από την ενέργεια του γαμπρού του, τον αγκάλιασε και του έδωσε την ευχή του, αυτή τη φορά με όλη του την καρδιά.
Ο γάμος του Φένγκ με τον Ανθισμένο Λωτό ήταν ο πιο μεγαλοπρεπής και συγκινητικός που είχε γίνει ως τότε στην περιοχή. Οι άνθρωποι τον συζητούσαν για χρόνια. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον θυμούνται μέχρι σήμερα. Το ζευγάρι ζούσε ευτυχισμένο και δεν παρέλειπε να βοηθά όλους όσους είχαν ανάγκη. Έγινε γνωστό για τις αγαθοεργίες του.
Ένα βράδυ που ο Φένγκ ήταν μόνος στο δωμάτιό του εμφανίστηκε ο 8ος πρίγκηπας του ποταμού Τάο. Ο Φένγκ τον χαιρέτισε γεμάτος χαρά και του ζήτησε να καθίσει δίπλα του, για να του ανταποδώσει το καλό που του είχε κάνει. Ο 8ος πρίγκηπας του ποταμού Τάο, όμως, του είπε ότι δεν έχει πολύ καιρό στη διάθεσή του, αν και θα ήθελε να μείνει με τον Φένγκ. Το στοιχειό τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: -Φένγκ τώρα που απέκτησες ότι ποθούσε η καρδιά σου ήρθε η ώρα να πάρω πίσω το δώρο που σου έκανα! Νάσαι πάντα ευτυχισμένος! και τον τσίμπησε ξανά στο χέρι, τόσο δυνατά που ο Φένγκ άφησε ένα επιφώνημα πόνου.
-Είμαι σίγουρος ότι τώρα πια δεν χρειάζεσαι το φυλαχτό που σου χάρισα. Ήρθε η ώρα να πούμε αντίο, είπε το στοιχειό και είδε τα μάτια του Φένγκ να πλημμυρίζουν δάκρυα για τον αποχαιρετισμό. Μέχρι να σκουπίσει τα μάτια του ο Φένγκ το στοιχειό είχε χαθεί, και μαζί του είχε χαθεί και η μικρή χελώνα που είχε στο μπράτσο του. Αμέσως ο νεαρός έτρεξε στην πόρτα του σπιτιού του, για να ευχαριστήσει για μια τελευταία φορά τον ευεργέτη του, όμως, στο δρόμο δεν υπήρχε κανείς!
Κοίταξε καλύτερα και είδε μια τεράστια χελώνα που περπατούσε προς το ποτάμι. Μόλις έφτασε εκεί μπήκε στο νερό και εξαφανίστηκε! Από τότε δεν την ξαναείδε κανείς...

(Λαϊκό κινέζικο παραμύθι μεταφρασμένο από τα γαλλικά)

Η ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ

2009-09-22T14:27:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, τ ην εποχή που οι θεοί και τα παιδιά τους περ πατούσαν στη γη αφήνοντας τα συναισθήμ ατά τους να φανο ύν και ο ι άνθρωποι μπορούσαν να συνομιλούν με τον Ήλιο, τη Σελήνη και όλα τα πλάσ μα που κατ οικούσαν στον πλανήτη, ο Ίνκας Ίγι Γιούνκι αποφάσισε να επισκεφθεί την περιοχή όπο υ έμεναν οι απόγονοί του.

Είχαν στήσει τα χωριά τους κοντά σε μια υπέροχη λίμνη που γύρω της υψώνονταν τεράστια καταπράσινα βουνά και ζούσαν ειρηνικά ψαρεύοντας και κυνηγώντας, ενώ τα παιδιά έπαιζαν από την αυγή μέχρι τη δύση του ήλιου. Καθημερινά ευχαριστούσαν τον Μεγάλο Δημιουργό που τους χάρισε αυτό το κομμάτι της γης, για να ζήσουν.

Ο Ίγι Γιούνκι έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές από τους κατοίκους της όμορφης λίμνης και ήταν πολύ ευχαριστημένος, επειδή οι απόγονοί του ήταν άνθρωποι που ζούσαν σύμφωνα με τους ηθικούς νόμους. Ο πρώτος καιρός της παραμονής του στην περιοχή πέρασε διδάσκοντας στους ανθρώπους διάφορες τέχνες και επιστήμες έξω από τη σκηνή του που την είχε στήσει στην ανατολική πλευρά της λίμνης, έτσι ώστε να είναι ο πρώτος που θα βλέπει τον πατέρα του τον Ήλιο όταν άρχιζε το καθημερινό του ταξίδι στον ουρανό. Μια μέρα αποφάσισε να περπατήσει στις όχθες της λίμνης. Εκεί συνάντησε την πιο όμορφη κοπέλα που είχε αντικρύσει στη ζωή του.

Ήταν η πριγκήπισσα Κόρα Γε, όπως του είπε η ίδια όταν ρώτησε το όνομά της και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Ίνκα Ιγι Γιούνκι έμεινε άφωνος από την ομορφιά της, αλλά περισσότερο τον μάγεψε το χρώμα των ματιών της. Είχαν το χρώμα της μεγάλης θάλασσας και του απέραντου ουρανού. Ο γιος του Ήλιου την ερωτεύτηκε αμέσως. Κάθε μέρα μετά τις συναντήσεις του με τους ανθρώπους πήγαινε να την βρει, για να περπατήσουν στην όχθη της λίμνης στη δυτική πλευρά εκεί που έμενε η πριγκήπισσα. Ο καιρός περνούσε και οι δύο νέοι ήταν πολύ ερωτευμένοι.

Ώσπου ήρθε η μεγάλη γιορτή που γινόταν κάθε χρόνο στην εαρινή ισημερία προς τιμή του θεού Ήλιου. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά ο αρχηγός της φυλής αποφάσισε να διοργανώσει και ένα μεγάλο κυνήγι προς τιμήν, τόσο του θεού Ήλιου, όσο και του γιού του, του Ίνκα Ιγι Γιούνκι που βρισκόταν μαζί τους. Πραγματικά όλα ήταν έτοιμα την μεγάλη ημέρα.

Με την πρώτη ακτίδα του Ήλιου άρχισαν οι χοροί και τα τραγούδια. Τα παιδιά έτρεχαν και έπαιζαν και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την τραγωδία που θα τους χτυπούσε. Όταν ήρθε η ώρα η φυλή ξεκίνησε για το κυνήγι στο δάσος. Λίγο πριν την δύση του ηλίου οι κυνηγοί επέστρεψαν κρατώντας ο καθένας τα θηράματά του έτοιμοι να καθίσουν στο τραπέζι που είχε στρωθεί, για να τελειώσει η γιορτή με ένα γερό τσιμπούσι. Κι όμως κάποιος έλειπε. Η πριγκήπισσα Κόρα Γε δεν ήταν πουθενά. Στην αρχή την περίμεναν, μετά άρχισαν να την ψάχνουν, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να βρουν κάποιο ίχνος της. Έτσι ξαφνικά χάθηκε!

Άλλοι είπαν ότι μάλλον έπεσε από το άλογό της, άλλοι ότι τραυματίστηκε από κάποιο μεγάλο ζώο και άλλοι ότι δεν αποκλείεται να την σκότωσαν τα κακά πνεύματα.

Ο Ίγι Γιούνκι ποτέ δεν πίστεψε ότι η αγαπημένη του χάθηκε τόσο απροσδόκητα. Έμεινε στην περιοχή ψάχνοντας να τη βρει. Σιγά-σιγά τα δάση των γύρω βουνών χάθηκαν και καλύφτηκαν με χιόνια. Στην περιοχή έπαψαν να ακούγονται γέλια και φωνές. Την κάλυψε το πέπλο της απόλυτης σιωπής. Οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν σιγά-σιγά. Ο Ίγι Γιούνκι, όμως, έμεινε εκεί ψάχνοντας για την αγαπημένη του μέχρι που ο κόσμος άρχισε ν’ αλλάζει. Τότε τον κάλεσε κοντά του ο πατέρας του.

Μέχρι σήμερα, όμως, στην περιοχή όταν η Πανσέληνος φωτίζει τον ουρανό η σιωπή σκίζεται από ένα μουρμουρητό.

Οι λιγοστοί απόγονοι των παλιών κατοίκων επιμένουν ότι πρόκειται για τους λυγμούς του Ίγι Γιούνκι, ο οποίος αναζητά την αγαπημένη του και την περιμένει ν’ αναδυθεί από τα νερά της λίμνης που σήμερα την ονομάζουν η Λίμνη των Ίνκας και βρίσκεται στα υψίπεδα της Χιλής. Λένε πως το Συμβούλιο των Θεών, για να απαλύνει τον πόνο του Ίγι Γιούνκι, αποφάσισε την ώρα που η ολόγεμη Σελήνη φωτίζει τον ουρανό από τη λίμνη να ξεχύνεται ένα φως που έχει το χρώμα των ματιών της πριγκήπισσας Κόρα Γε. Εκείνων των ματιών που έκαναν το γιο του Ήλιου να περιπλανιέται κάθε Πανσέληνο στις κορυφογραμμές, γύρω από τη λίμνη.

Έτσι γεννήθηκε το πνεύμα της αγάπης και του μυστηρίου που πλανιέται εκεί, καλυμένο από τον σιωπηλό μανδύα του χιονιού...

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΔΕΣΠΟΤΟΥ

2009-09-16T16:50:00.000-07:00

Για να μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι ιδιοκτήτες του πλανήτη! Δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια!

«Θεέ μου, σε παρακαλώ στείλε μου κάποιον που θα νοιαστεί!

Κουράστηκα πολύ να τρέχω κι έχω απελπιστεί, καθώς γυρνάω μεσ’ στη βροχή προσεύχομαι να βρω αγάπη και στοργή, μια γωνιά, λίγο νεράκι, λίγο φαϊ.

Είμαι άρρωστο, μ’ έχουν χτυπήσει και πεινάω πολύ. Μεσ’ στους θάμνους κοιμάμαι τα βράδυα και φοβάμαι πολύ.

Βοήθησέ με και θα είμαι καλό σκυλί. Δώσε μου μια ευκαιρία στη ζωή. Έχω να δώσω πίστη, αγάπη και χαρά και δεν θα μαλώνω με τα άλλα τα σκυλιά. Με όλους θα τα πηγαίνω καλά. Μονάχα στείλε μου κάποιον να μ’ αγαπά».

Η λησμονιά είναι ιεροσυλία

2009-09-12T00:55:00.000-07:00

ΧΩΡΑ: ΧΙΛΗ

ΠΟΛΗ: ΣΑΝΤΙΑΓΟ

ΩΡΑ: 09.10΄πμ

Ημερομηνία : 11/9/1973

Βουβαμάρα παντού! Στα ραδιόφωνα ακούγονται μόνο παράσιτα! Στους δρόμους ακούγονται εκρήξεις. Το «καραβάνι του θανάτου» ξεκίνησε. Θάνατος και πόνος το συνοδεύουν. Το όνειρο για δικαιοσύνη έγινε εφιάλτης. Το δικαίωμα του «ζειν εν ειρήνη» πνίγηκε στο αίμα. Οι πραξικοπηματίες εφαρμόζουν το Operación Silencio. Κι όμως η Επιχείρηση Σιωπή σπάει από τη συχνότητα του ραδιοσταθμού Μαγκαγιάνες ακούγεται μια ήρεμη φωνή, του εκλεγμένου προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αγιέντε.... Μέχρι την τελευταία του πνοή θα υπερασπιστεί τα όνειρα της χώρας που τόσο αγάπησε!

«Μάλλον αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σας μιλήσω. Η αεροπορία βομβάρδισε τους πύργους αναμετάδοσης του Ράδιο Πορτάλες και του Ράδιο Κορπορασιόν. Τα λόγια μου δεν εκφράζουν πικρία, αλλά απογοήτευση. Ας αποτελέσουν την ηθική καταδίκη γι αυτούς που παραβίασαν τον όρκο τους. Είναι στρατιώτες της Χιλής. Ο ναύαρχος Μερίνο, αυτοδιορισμένος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων και ο κ. Μεντόζα, αυτοδιορισμένος Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας, ένας κόλακας, που μέχρι χθες υποκρινόταν πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση. Αντιμετωπίζοντας αυτά τα γεγονότα, δηλώνω στους εργάτες: Δεν θα παραιτηθώ! Είναι μια ιστορική στιγμή και θα πληρώσω με τη ζωή μου την αφοσίωση του λαού μου. Είμαι βέβαιος, πως οι σπόροι που φυτεύτηκαν στις άξιες συνειδήσεις εκατομμυρίων Χιλιανών, θα καρπίσουν. Αυτοί έχουν την εξουσία, αυτοί είναι οι κατακτητές. Όμως ούτε το έγκλημα, ούτε η βία μπορούν να διακόψουν την κοινωνική εξέλιξη.

Η Ιστορία είναι δική μας, η Ιστορία γράφεται απ’ τους λαούς. Εργάτες της πατρίδας μου, επιθυμώ να σας ευχαριστήσω για τη διαρκή σας αφοσίωση, για την εμπιστοσύνη σας σε έναν άνθρωπο που απλώς εξέφρασε την μακρόχρονη αναμονή σας για δικαιοσύνη. Που υποσχέθηκε να τηρεί το Σύνταγμα και τους Νόμους και έτσι έπραξε. Αυτή την καθοριστική στιγμή, με αυτά τα τελευταία μου λόγια, σας καλώ να διδαχθείτε από αυτό το μάθημα: Το ξένο κεφάλαιο, η ιμπεριαλιστική εξουσία, μαζί με την ντόπια αντίδραση, καλλιέργησαν το κατάλληλο κλίμα που επέτρεψε στις Ένοπλες Δυνάμεις να διαρρήξουν την παράδοση που δίδαξε ο στρατηγός Σνάιντερ και συνέχισε ο διοικητής Αράγια, θύματα κι οι δυο του ίδιου τμήματος της κοινωνίας που σήμερα περιμένει την ξένη χείρα βοηθείας να το οδηγήσει στην εξουσία και στην υπεράσπιση του πλούτου και των προνομίων του.

Απευθύνομαι ξεχωριστά, στις ταπεινές γυναίκες της πατρίδας μας, στους αγρότες που μας πίστεψαν. Στους εργάτες που δούλεψαν παραπάνω, στις μητέρες που αισθάνθηκαν το ενδιαφέρον μας για τα παιδιά τους. Στους επαγγελματίες πατριώτες, αυτούς που παρανομούσαν με την υποστήριξη των επαγγελματικών ενώσεων, των ταξικών ενώσεων, για να επωφεληθούν από τα προνόμια που παρέχει η καπιταλιστική κοινωνία. Απευθύνομαι στους νέους της Χιλής, σ’ αυτούς που τραγουδούσαν, που μετέφεραν την χαρά τους και το αγωνιστικό πνεύμα. Μιλάω στους ανθρώπους, στους εργάτες, στους αγρότες, στους διανοούμενους. Σ’ αυτούς που πρόκειται να διωχθούν, γιατί ο φασισμός εδώ και λίγες ώρες είναι παρών, με τρομοκρατικές επιθέσεις, ανατινάζοντας γέφυρες, κόβοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές, καταστρέφοντας αγωγούς πετρελαίου και αερίου, μπροστά στα μάτια αυτών που είχαν το καθήκον να επέμβουν, αλλά αποδείχθηκαν συνεργοί σιωπώντας.

Η ιστορία θα τους κρίνει. Ο Ραδιοσταθμός του Ράδιο Μαγκαγιάνες θα σιγήσει, η ήρεμη φωνή μου δεν θα φτάνει στ’ αυτιά σας. Δεν πειράζει, θα εξακολουθείτε να μ’ ακούτε, θα εξακολουθώ να βρίσκομαι κοντά σας, τουλάχιστον η ανάμνησή μου. Θα με θυμάστε ως έναν άξιο άνδρα, αφοσιωμένο στο έθνος του. Ο λαός πρέπει να αμυνθεί, όχι να θυσιαστεί. Να αρνηθεί την υποταγή, την ταπείνωση, την απώλεια των ηθικών αξιών. Εργάτες της πατρίδας μου. Πιστεύω στη Χιλή και το πεπρωμένο της. Ότι θα ξεπεράσουμε αυτές τις πικρές, γκρίζες ώρες της προδοσίας. Ότι όπως γνωρίζετε, αργά ή γρήγορα οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία.

Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο Λαός! Ζήτω οι εργάτες!

Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια.Είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταια.
Έχω τη βεβαιότητα, πως θα αποτελέσει τουλάχιστον ένα ηθικό μάθημα για την καταδίκη των κακούργων, των προδοτών, των επίορκων».

Όποιος δεν μαθαίνει από την Ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει!

Το τελευταίο ποίημα του Victor Jara

2009-09-12T00:27:00.000-07:00

Στη μνήμη του Βικτόρ Χάρα, ενός μεγάλου ποιητή, τραγουδιστή και αγωνιστή, που δολοφονήθηκε από το «καραβάνι του θανάτου» στη Χιλή. Έζησε πιστεύοντας μόνο στην αγάπη και στα ανθρώπινα δικαιώματα, και δολοφονήθηκε επειδή δεν πρόδοσε τις αρχές του. Βασανίστηκε άγρια από τις δυνάμεις των πραξικοπηματιών στο στάδιο του Σαντιάγο. Οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας του παραμένουν ατιμώρητοι!

Somos cinco mil
en esta pequeña parte de la ciudad.
Somos cinco mil
¿ Cuántos seremos en total
en las ciudades y en todo el país ?
Solo aqui
diez mil manos siembran
y hacen andar las fabricas.

¡ Cuánta humanidad
con hambre, frio, pánico, dolor,
presión moral, terror y locura !
Seis de los nuestros se perdieron
en el espacio de las estrellas.

Un muerto, un golpeado como jamas creí
se podria golpear a un ser humano.
Los otros cuatro quisieron quitarse todos los temores
uno saltó al vacio,
otro golpeandose la cabeza contra el muro,
pero todos con la mirada fija de la muerte.

¡ Qué espanto causa el rostro del fascismo !
Llevan a cabo sus planes con precisión artera
Sin importarles nada.
La sangre para ellos son medallas.
La matanza es acto de heroismo
¿ Es este el mundo que creaste, dios mio ?
¿Para esto tus siete dias de asombro y trabajo ?
en estas cuatro murallas solo existe un numero
que no progresa,
que lentamente querrá más muerte.

Pero de pronto me golpea la conciencia
y veo esta marea sin latido,
pero con el pulso de las máquinas
y los militares mostrando su rostro de matrona
llena de dulzura.
¿ Y Mexico, Cuba y el mundo ?
¡ Que griten esta ignominia !
Somos diez mil manos menos
que no producen.
¿Cuántos somos en toda la Patria?
La sangre del companero Presidente
golpea más fuerte que bombas y metrallas
Asi golpeará nuestro puño nuevamente

¡Canto que mal me sales
Cuando tengo que cantar espanto!
Espanto como el que vivo
como el que muero, espanto.
De verme entre tanto y tantos
momentos del infinito
en que el silencio y el grito
son las metas de este canto.
Lo que veo nunca vi,
lo que he sentido y que siento
hara brotar el momento...

(Victor Jara, Estadio Chile, Septiembre 1973)

Μια ιστορία αγάπης

2009-09-09T20:46:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, πολλά χρόνια πριν, τόσα που κανείς δεν μπορεί να τα μετρήσει, σε μια βαθειά κοιλάδα, καλά προστατευμένη από ψηλά καταπράσινα βουνά, ζούσε μια φυλή ανθρώπων, που είχαν τις καλύβες τους χτισμένες γύρω από μια μεγάλη λίμνη.
Ποτέ δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εγκαταλείψουν την κοιλάδα τους για να δουν πώς είναι ο υπόλοιπος κόσμος, αφού εκεί είχαν όλα όσα επιθυμούσαν. Άφθονο νερό που το κατέβαζε το ποτάμι από τα βουνά, εύφορη γη που μπορούσαν να την καλλιεργήσουν και να τους δίνει τα αγαθά της, η λίμνη τους ήταν γεμάτη ψάρια και ο ουρανός τους γαλανός. Ο αέρας έφερνε τις μυρωδιές από τα ψηλά δέντρα και η κοιλάδα τους, όταν δεν ακουγόταν οι χαρούμενες φωνές των παιδιών τους που έπαιζαν και τραγουδούσαν γέμιζε από τις φωνές των πουλιών.
Οι άνθρωποι ζούσαν ευτυχισμένοι υπό την καθοδήγηση του Μεγάλου Αρχηγού τους, ενός ανθρώπου συνετού και καλόκαρδου που σεβόταν και αγαπούσε τη Μάνα Γη και όλα της τα πλάσματα. Ο Μεγάλος Αρχηγός ζούσε με τη γυναίκα του και με την κόρη του στην καλύβα τους που βρισκόταν πολύ κοντά στην όχθη της λίμνης. Κάθε μέρα η μικρή έτρεχε χαρούμενη στην όχθη της λίμνης και κάθε βράδυ έλεγε στη μητέρα της ότι κάποια μέρα θα ακολουθήσει τις όχθες του ποταμού, για να βρει τις πηγές του. Η μητέρα της κοίταζε με ανησυχία τον πατέρα της, αλλά εκείνος της έγνεφε:
-Μη νοιάζεσαι είναι ακόμη πολύ μικρή. Θα δεις όταν θα μεγαλώσει θα τα ξεχάσει όλα αυτά! Θα δεις.
-Μακάρι να έχεις δίκαιο έλεγε η μητέρα και συνέχιζε τις δουλειές που κάνουν όλες οι γυναίκες στο σπίτι, αφού βάλουν τα παιδιά στο κρεβάτι τους.
Τα χρόνια περνούσαν και η μικρή μεγάλωνε. Όσο μεγάλωνε άφηνε το κρεβάτι της αχάραγα και με την πρώτη ακτίδα του ήλιου έτρεχε και πήγαινε να καθίσει στην όχθη της λίμνης. Έμενε εκεί ακίνητη μέχρι που ο άρχοντας του ουρανού να ξεκινήσει το ταξίδι του για το ανάκτορό του και να αφήσει τον ουρανό στα αστέρια. Τότε μόνον γύριζε στο σπίτι αμίλητη. Μάταια η μάνα της τη ρωτούσε τί είχε και γιατί φερόταν έτσι, γιατί δεν έκανε ό,τι και όλα τα υπόλοιπα κορίτσια της ηλικίας της. Εκείνη σπάνια μιλούσε. Ξάπλωνε στο κρεβάτι και περίμενε την ώρα που ο άρχοντας της ημέρας θα χαμογελούσε με νόημα στη γη, για να τρέξει έξω από το σπίτι της. Μοναδικός της σύντροφος ο πιστός της σκύλος. Την έβλεπαν να κάθεται μαζί του στην όχθη της λίμνης και κάπου-κάπου να του μιλάει και όλοι οι άνθρωποι κουνούσαν το κεφάλι τους σκεπτόμενοι ότι μεγάλη δυστυχία είχε χτυπήσει τον Αρχηγό τους. Πολλές φορές αναρωτιώταν γιατί το Μεγάλο Πνεύμα έστειλε τέτοια δοκιμασία στον Αρχηγό τους.
Μια νύχτα η μητέρα της άρχισε να τη ρωτάει και πάλι τί της συμβαίνει και να τη συμβουλεύει ότι πρέπει να διαλέξει ένα νέο για να κάνει τη δική της οικογένεια, εκείνη της απάντησε ότι δεν επρόκειτο να παντρευτεί κανέναν άνδρα από την φυλή της, γιατί αγαπούσε άλλον. Η μητέρα της την ρώτησε που τον συνάντησε, αφού από παιδί δεν έκανε τίποτε άλλο από το να κάθεται στην όχθη της λίμνης. Είχε ερωτευθεί τον ήλιο. Τον είχε αγαπήσει από παιδί, όταν ο φωτεινός θεός του ουρανού, της χάϊδευε το πρόσωπο και της ζέσταινε την καρδιά. Μάλιστα ανακοίνωσε στη μάνα της ότι ήταν αποφασισμένη να πάει να τον βρει.
Μάταια η μάνα και ο πατέρας της προσπάθησαν να την πείσουν ότι κανένας θνητός δεν είναι δυνατόν να ερωτευτεί και να παντρευτεί με έναν θεό και ότι πέρα από τα βουνά δεν υπάρχει τίποτε. Ότι η θέση της ήταν στο χωριό της. Η κοπέλα ήταν αποφασισμένη να φτάσει ως την άκρη της γης, να βρει τα τέσσερα δέντρα που στήριζαν τον ουρανό και να ανεβεί, για να συναντήσει τον αγαπημένο της. Έφυγε αξημέρωτα από το σπίτι της με μόνη συντροφιά το σκύλο της. Έτσι εγκατέλειψε το σπίτι της και το χωριό της για χάρη της αγάπης της.
Οι δυό τους ακολούθησαν το ποτάμι προς το βουνό. Περπάτησαν μέρες και νύχτες αναζητώντας τα δέντρα που στήριζαν τον ουρανό. Ο καιρός περνούσε και οι δύο σύντροφοι περπατούσαν ώρες ατελείωτες. Η ελπίδα, όμως, δεν εγκατέλειπε την καρδιά της κοπέλας. Ήταν τόσο σίγουρη και τόσο αποφασισμένη που δεν φοβόταν τίποτε. Οι θεοί, όμως, θύμωσαν με την απόφασή της να βρει τα δέντρα που στήριζαν τον ουρανό και αποφάσισαν να την τιμωρήσουν. Η κούραση ήταν αδύνατο να νικηθεί. Οι δύο σύντροφοι κάθησαν σ’ ένα ξέφωτο πολύ μακριά από το χωριό και το σπίτι της για να ξεκουραστούν για λίγο. Τότε οι θεοί αποφάσισαν να τιμωρήσουν την κοπέλα για την αυθάδειά της, η οποία αν και ήταν θνητή τόλμησε να ερωτευθεί έναν θεό, έτσι έστειλαν τον ύπνο για να βαρύνει τα μάτια της και να κοιμηθεί. Αυτή κοιμήθηκε, αλλά ο μικρός της σύντροφος έμεινε ξύπνιος δίπλα της να την προσέχει.
Ο καιρός περνούσε και η κοπέλα συνέχισε να κοιμάται. Ακοίμητος φρουρός δίπλα της ο μοναδικός φίλος της, το πιστό σκυλί της. Ήρθε το φθινόπωρο και ύστερα ο χειμώνας. Η κοπέλα από την αγκαλιά του ύπνου, πέρασε στην αγκαλιά του θανάτου, το ίδιο και ο πιστός της φίλος. Όμως την ψυχή της την παρέσυρε ο άνεμος. Μόνη και λυπημένη η ψυχή της κοπέλας βρέθηκε κάτω από ένα σωρό από ξερά φύλλα και κλαδιά. Η ψυχή του πιστού της, τετράποδου συντρόφου την ακολούθησε και έμεινε μαζί της. Κανείς δεν ξέρει πόσος καιρός πέρασε από τότε που οι ψυχές καλύφθηκαν κάτω από τα ξερά φύλλα και τα κλαδιά, μέχρι που το Μεγάλο Πνεύμα αποφάσισε ότι οι δύο ψυχές που αγάπησαν τόσο πολύ δεν έπρεπε να χαθούν. Έστειλε, λοιπόν το μεγάλο πολύχρωμο πουλί που κατοικεί στον Αυγερινό να τις μαζέψει και να τις φέρει στον ουρανό.
Εκεί, το Μεγάλο Πνεύμα μεταμόρφωσε την κοπέλα στη Σελήνη και το μικρό της σύντροφο τον τοποθέτησε στην αγκαλιά της, για να μην χωριστούν ποτέ. Όσο για αυτόν που είχε αγαπήσει τόσο πολύ που δεν δίστασε να εγκαταλείψει την οικογένεια, το σπίτι της και να δώσει τη ζωή της, δεν θα μπορούσε να τον συναντήσει ποτέ, μόνον κάποιες φορές θα μπορούσε να τον βλέπει από μακριά. Τότε είναι που ενώ ο Ήλιος λάμπει στον ουρανό φαίνεται κατάχλωμη η Σελήνη να τον κοιτά! Τότε ακριβώς είναι που φαίνονται ο Ήλιος και η Σελήνη μαζί στον ουρανό. Η αγάπη είναι μεγαλειώδης και τολμηρή. Έτσι αποφάσισε το Μεγάλο Πνεύμα...

Η ονειροπαγίδα της Γυναίκας Αράχνης

2009-08-12T07:35:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, όταν το Μεγάλο Πνεύμα είχε πλάσει τον άνθρωπο και τον έβαλε να ζει πάνω στη μάνα γη, διαπίστωσε ότι αυτός ζούσε μόνον με βάση τους κανόνες και τις αξίες που του έμαθε, χωρίς, όμως, να προσμένει τίποτε άλλο πέρα από το σήμερα, το τώρα.

Τότε ο Μεγάλος Δημιουργός λυπήθηκε τον άνθρωπο που δεν είχε τίποτε να περιμένει στη ζωή του και αποφάσισε να του δώσει τα όνειρα, διότι ζωή χωρίς όνειρα είναι μια ζωή άχαρη. Σκέφτηκε πολύ πώς να βάλει τα όνειρα στη ζωή των ανθρώπων και τότε φώναξε τις πεταλούδες που κουβαλούσαν το φως και τα χρώματα του ουρανού και της γης και τις ανέθεσε το έργο να μεταφέρουν στα φτερά τους τα όνειρα. Έτσι κάθε που οι άνθρωποι κουρασμένοι από τις εργασίες και τις ασχολίες της ημέρας έπεφταν να κοιμηθούν, οι πεταλούδες αθόρυβα πετούσαν μαλακά πάνω από τα κρεβάτια τους και έφερναν τα όνειρα. Στην αρχή οι άνθρωποι ξυπνούσαν χαρούμενοι και ευχαριστημένοι, γιατί τα όνειρά τους ήταν μόνον φωτεινά και τους γέμιζαν με χαρά και αισιοδοξία. Όμως, τα κακά πνεύματα, οι θεοί του Κάτω Κόσμου, αποφάσισαν να επέμβουν και τότε κάποια βράδυα κατάφερναν να ξεγελάσουν τις πεταλούδες και να τρομάζουν τους ανθρώπους με όνειρα που τους αναστάτωναν. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να ησυχάσουν και να ηρεμήσουν.

Όπως λένε μάλιστα οι παλιές διηγήσεις τα κακά πνεύματα, οι θεοί του Κάτω Κόσμου, δεν είχαν άλλη ασχολία από το να πολεμούν τον άνθρωπο ακόμη και στον ύπνο του. Οι ίδιες διηγήσεις λένε μάλιστα ότι προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση από τις εξελίξεις αυτές και θεοί και άνθρωποι προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να προστατευτούν, από τους θεούς του Κάτω Κόσμου, τουλάχιστον, στον ύπνο τους. Ιδιαίτερα ανησυχούσαν για τα παιδιά τους. Τότε οι θεοί με τη βοήθεια της Ασιμπικάασι, που το όνομά της σημαίνει «γυναίκα αράχνη», έβαλαν τον Ήλιο στην πορεία του, αλλά κι αυτό δεν βοήθησε και πολύ τα πράγματα. Τότε άνθρωποι και θεοί έβλεπαν τη Γυναίκα Αράχνη να υφαίνει έναν ιστός, το λυκόφως, για να προστατέψει τα παιδιά της από τα κακά πνεύματα που βρίσκουν την ευκαιρία να κυκλοφορούν ελεύθερα τη νύχτα.

Η Γυναίκα Αράχνη, που ήταν σοφή, συμβούλεψε τις γυναίκες να υφαίνουν ονειροπαγίδες για νας προστατέψουν τα παιδιά τους από τους υποτακτικούς των θεών του Κάτω Κόσμου, τα κακά πνεύματα που τάραζαν τον ύπνο τους. Πρώτες οι γυναίκες της φυλής των Οτζίμπουε άρχισαν να υφαίνουν τις ονειροπαγίδες και τις ονόμαζαν ασαμπικεσιίν, δηλαδή «εφεύρημα της γυναίκας αράχνης».

Οι γυναίκες ύφαιναν τις ονειροπαγίδες σαν δίχτυ με κλωστές από νεύρα σε στεφάνια από ξύλο ιτιάς, με τρόπο που η αράχνη έπλεκε τον ιστό της. Στη συνέχεια τις διακοσμούσαν με χάντρες και φτερά και τις κρεμούσαν πάνω από τα κρεβάτια των παιδιών, για τα προστατέψουν από τα όνειρα που έφερναν τα κακά πνεύματα. Στη μέση η ονειροπαγίδα είχε μια τρύπα, απ’ όπου μπορούσαν να περάσουν μόνον τα καλά όνειρα, αυτά που κουβαλούσαν στα φτερά τους οι πεταλούδες, ενώ τα όνειρα των κακών πνευμάτων μπλέκονταν και σκάλωναν στον ιστό. Εκεί θα παρέμεναν μπλεγμένα και θα διαλύονταν με την πρώτη ακτίδα του Ήλιου. Η ονειροπαγίδα σιγά-σιγά, όσο μεγάλωνε το παιδί φθείρονταν και καταστρεφόταν.

Στο κάτω μέρος της ονειροπαγίδας οι μητέρες τοποθετούσαν ένα φτερό, που αν ήταν από κουκουβάγια είχε σκοπό να διδάξει στο παιδί την σοφία, αλλιώς να του μάθει τη δύναμη του ανέμου και όταν μεγάλωνε θα γινόταν το πρώτο του φτερό. Η Γυναίκα Αράχνη είχε διδάξει στις γυναίκες ότι αυτές οι ονειροπαγίδες ήταν μόνον για την προστασία των μωρών και γι αυτό όσο μεγάλωνε το παιδί έπρεπε να φθείρονται και να καταστρέφονται, μέχρι να καταστραφούν εντελώς. Τότε το παιδί δεν χρειαζόταν προστασία και μπορούσε πλέον να αντιμετωπίσει τους υποτακτικούς των θεών του Κάτω Κόσμου στη ζωή του. Οι μητέρες μάθαιναν στα παιδιά τους να μεγαλώνουν και να αποκτούν το ψυχικό σθένος, ώστε να είναι ικανά να διώχνουν τα κακά πνεύματα από τη ζωή τους, χωρίς τη βοήθεια της ονειροπαγίδας. Μάθαιναν στα παιδιά τους να παλεύουν με τους Δαίμονες.

Μερικές φορές, όμως, οι θεοί του Κάτω Κόσμου, έβαζαν στο μάτι κάποιον ο οποίος δεν ήταν μωρό, αλλά μεγάλος άνθρωπος. Και για την περίπτωση αυτή η Γυναίκα Αράχνη είχε την απάντηση. Έμαθε στις γυναίκες να φτιάχνουν ονειροπαγίδες από ανθεκτικά υλικά, όπως κλαδί ελιάς, κλωστές, δέρματα, σε μεγαλύτερο μέγεθος και να τοποθετούν –όταν η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή- στο κέντρο της ονειροπαγίδας έναν καθρέφτη, ώστε τα κακά πνεύματα, όταν πλησίαζαν, να βλέπουν τον εαυτό τους, να τρομάζουν και να φεύγουν.

Οι Σιου, έλεγαν ότι την ονειροπαγίδα δεν την δίδαξε στις γυναίκες η Γυναίκα Αράχνη, αλλά ο θεός και δάσκαλος της σοφίας ο Ικτόμι, ο οποίος εμφανίστηκε σε όραμα του αρχηγού της φυλής και του εξήγησε πώς μπορεί ο άνθρωπος να προστατευτεί από τα κακά πνεύματα. Στη συνέχεια, ο Ικτόμι πήρε ένα στεφάνι από ιτιά που είχε φτερά και χάντρες, τρίχες αλόγου και άλλες προσφορές και άρχισε να πλέκει από έξω προς το κέντρο ένα δίχτυ που έμοιζε με τον ιστό της αράχνης. Φυσικά, για να προστατέψει η ονειροπαγίδα, οπωσδήποτε, τόσο αυτός που την φτιάχνει, όσο και αυτός που τη χρησιμοποιεί πρέπει να πιστεύουν στο Μεγάλο Πνεύμα, στο Μεγάλο Δημιουργό...

(Πηγή: Η Μυθολογία των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής)

Λούνα: Η κόρη της Σελήνης

2009-08-11T05:04:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα, σε μια πόλη κρυμμένη μέσα στη ζούγκλα, γεννήθηκε ένα κορίτσι, που έγινε, όταν μεγάλωσε η πιο όμορφη γυναίκα της γης.

Δεν υπήρχε άνθρωπος που να την κοίταζε και η ομορφιά της να μην μαγνήτιζε το βλέμμα του. Όπως έλεγαν στην πόλη της, όταν γεννήθηκε η Λούνα, τα αστέρια στον ουρανό άρχισαν να πέφτουν, επειδή δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν την ομορφιά της. Εκείνη τη νύχτα είχε πανσέληνο και γι αυτό η οικογένεια της μικρής την ονόμασε Λούνα, δηλαδή Σελήνη.

Από μικρή η Λούνα σπάνια έβγαινε από το σπίτι της. Τα βράδυα μόνον συνήθιζε να κάθεται στο παραθύρι της και να παρατηρεί τον ουρανό και τότε τα παλλικάρια της περιοχής μαζεύονταν για να δουν το πρόσωπό της. Εκείνη δεν έριχνε τα μάτια της στη γη και όταν η μάνα της και η γιαγιά της, της έλεγαν ότι ήρθε η ώρα να διαλέξει τον εκλεκτό της καρδιά της εκείνη απαντούσε κοφτά, κόβοντας κάθε συζήτηση:

-Μην ελπίζετε! Θα κάνω άντρα μου τον πιο όμορφο που θα αποφασίσει να με παντρευτεί. Μάλιστα, μια νύχτα, μπροστά στη μάνα της και τη γιαγιά της πήρε όρκο ότι δεν θα παντρευόταν παρά μόνον τον πιο όμορφο άντρα. Στη συνέχεια άνοιξε την πόρτα και βγήκε, για να περπατήσει δίπλα στο ποτάμι της πόλης, όπως συνήθιζε κάθε φορά που είχε πανσέληνο.

Τα χρόνια περνούσαν και η ομορφιά της Λούνα έγινε γνωστή σε όλη τη χώρα. Στην πόλη έφταναν παλλικάρια απ’ όλη τη χώρα, για να διεκδικήσουν την καρδιά της, αλλά αυτή παρέμενε κλεισμένη στο σπίτι της και απέρριπτε όλες τις προτάσεις.

Μια νύχτα, λοιπόν, που το φεγγάρι ήταν ολόγιομο, η Λούνα είχε βγει να περπατήσει στην όχθη του ποταμού. Εκείνη τη στιγμή, έφτασε στην πόλη μια άμαξα που μετέφερε ένα πολύ όμορφο νέο άνδρα. Την είδε να περπατά δίπλα στο ποτάμι και τα μάτια του έμειναν επάνω της. Δεν είχε δει πιο σπάνια ομορφιά. Ο έρωτας γι αυτήν φώλιασε αμέσως στην καρδιά του. Προσπάθησε να της μιλήσει, αλλά μάταια. Την είδε όταν η Σελήνη άρχισε να γέρνει στον ουρανό να παίρνει το δρόμο για το σπίτι της.

Μόλις ξημέρωσε η μέρα ο νεοφερμένος άνδρας ρώτησε στην πόλη για την περίεργη γυναίκα που είδε το βράδυ στο ποτάμι και τότε έμαθε ότι είχε αρνηθεί τον έρωτα όλων των ανδρών της περιοχής.

Της έστειλε γράμματα αγάπης, αλλά δεν πήρε απάντηση. Της έστειλε λουλούδια και δώρα, αλλά του τα επέστρεψε. Εκείνος, όμως, ήταν αποφασισμένος κι εκείνη δεμένη στον όρκο της. Ο νεαρός περίμενε την πανσέληνο για να βγει από το σπίτι της η Λούνα. Κρύφτηκε στους θάμνους στην όχθη του ποταμού και περίμενε υπομονετικά, ώσπου άκουσε το θρόϊσμα από τα βήματά της. Τότε άρχισε να της τραγουδά απαλά: «Λούνα,άκου, άκου! Ποιός μιλά στα νερά και ποιός κλαίει; Είμαι εγώ που φωνάζω και είμαι εγώ που κλαίω, μ’ ακούς; Λούνα σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς; Θέλω να σε παντρευτώ μ’ ακούς;».

Η Λούνα σταμάτησε και μίλησε: «Πού είσαι έβγα να σε δω!». Το παλλικάρι βγήκε κι εκείνη έμεινε άφωνη από την ομορφιά του.

-Πες μου που είναι το σπίτι σου κι η μάνα σου να έρθω να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες του γάμου, της είπε καθώς πλησίαζε.

Πραγματικά, τον επόμενο μήνα η πόλη βρισκόταν στο πόδι, καθώς ετοίμαζαν το γάμο της Λούνα με τον Χεσούς. Ο γάμος έγινε και όλοι ορκίζονταν πως δεν είχαν δει πιο ευτυχισμένο ζευγάρι στη ζωή τους. Όλα πήγαιναν καλά. Μάλιστα, το ζευγάρι απέκτησε και δύο παιδιά.

Ξαφνικά, όμως, ο Χεσούς άρχισε να παραμελεί τη Λούνα. Έφευγε από την πόλη και έκανε μήνες να επιστρέψει χωρίς να στέλνει ούτε γράμμα, ούτε γραφή. Όταν επέστρεφε ασχολούνταν μόνον με τα παιδιά του. Η Λούνα ήταν σαν να μην υπήρχε...

Κάποτε ο Χεσούς χαιρέτισε τα παιδιά του και έφυγε, χωρίς να πει κουβέντα, ούτε για το πού πάει, ούτε για το πότε θα γυρίσει. Οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν και ο Χεσούς ήταν άφαντος. Όλοι στην πόλη αναρωτιώταν τί μεσολάβησε και η σχέση του πιο αγαπημένου ζευγαριού κατήντησε έτσι, αλλά απάντηση δεν υπήρχε. Η Λούνα δεν απαντούσε ούτε στις ερωτήσεις της μητέρας της και της γιαγιάς της. Ούτε κουβέντα για το θέμα.

Ίσως να πέρασαν δύο χρόνια από την τελευταία αναχώρηση του Χεσούς και όλοι, πλέον, τον είχαν ξεγράψει. Η Λούνα δεν μιλούσε ποτέ και σε κανέναν. Μια μέρα μαζί με τα δύο της παιδιά πήγε στο ποτάμι για να πλύνει τα ρούχα της οικογένειας. Τότε ακούστηκε το ποδοβολητό αλόγων. Μια άμαξα εμφανίστηκε στο ποτάμι. Ήταν ο Χεσούς με μια άλλη γυναίκα. Μίλησε στα παιδιά του, αλλά δεν έριξε ούτε ένα βλέμμα στη Λούνα. Η καρδιά της κυριεύτηκε απόμίσος και εκδίκηση. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν πώς θα εκδικηθεί τον άπιστο σύζυγό της. Και τότε χωρίς να το πολυσκεφτεί άρπαξε τα παιδιά της και τα έπνιξε στο ποτάμι. Έχασε το μυαλό της είπαν. Πραγματικά, νύχτες ολόκληρες καθόταν στην όχθη του ποταμού και έκλαιγε ζητώντας από το ποτάμι να της φέρει πίσω τα παιδιά της, αλλά ήταν αργά.

Τότε απελπισμένη πια έπεσε στο ποτάμι και πνίγηκε κι αυτή! Από τότε οι χωρικοί της περιοχής επιμένουν πως κάθε φορά που έχει πανσέληνο μια ασπροντυμένη γυναίκα περπατά στην όχθη του ποταμού και κλαίγοντας ζητεί συγχώρεση, ψάχνοντας τα παιδιά της, γι αυτό και κάθε πανσέληνο οι χωρικοί κλείνουν τα παιδιά τους στο σπίτι, για να τα κρατήσουν μακριά από το ποτάμι...

(Πηγή: Λαϊκό Μεξικάνικο τραγούδι)